Οι προβολές θα πραγματοποιηθούν στο αμφιθέατρο «Θεόδωρος Αγγελόπουλος», στο Εργατικό Κέντρο Καλαμάτας

Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

18 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2019, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

5 μ.μ.

Eduardo Galeano Vagamundo | by Felipe Nepomuceno (72')

Έπειτα από το θάνατο του συγγραφέα, φίλοι, χαρακτήρες και αναγνώστες από όλο το κόσμο αποτίουν φόρο τιμής με την ανάγνωση των βιβλίων του.
Ένα ντοκιμαντέρ γεννιέται, μια ουτοπία.
Μια ταινία-αγκαλιά για έναν από τους μεγαλύτερους αφηγητές της Λατινικής Αμερικής.

ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

ΒΡΑΖΙΛΙΑ

6.15 μ.μ.

Taste of cement | by Ziad Kalthoum, 85'

Μια απεικόνιση εργατών στην εξορία. Μια εμπαθητική συνάντηση με ανθρώπους που έχουν χάσει το παρελθόν τους και το μέλλον τους, κλειδωμένοι σε ένα επαναλαμβανόμενο παρόν. Ο Ziad Kalthoum δημιουργεί ένα ντοκιμαντέρ – έκθεση  για τους Σύριους οικοδόμους που χτίζουν νέους ουρανοξύστες στο Beirut, στα ερείπια του Λιβανέζικου εμφυλίου πολέμου. Την ίδια στιγμή, τα ίδια τους τα σπίτια τα βομβαρδίζουν στη Συρία. Η απαγόρευση κυκλοφορίας  δεν τους επιτρέπει να φύγουν από το χώρο της οικοδομής μετά τη δουλειά. Κάθε νύχτα σε τρύπες κάτω από τον ουρανοξύστη, νέα από την πατρίδα τους και αναμνήσεις του πολέμου τους στοιχειώνουν. Βουβοί και φυλακισμένοι στο τσιμέντο πρέπει να αντέξουν μέχρι να έρθει η νέα μέρα όπου ο ήχος από τη σφυρηλάτηση και τη συγκόλληση πνίγει τους εφιάλτες τους.

ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

ΛΙΒΑΝΟΣ

8.00 μ.μ.

ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ

8.30 μ.μ.

Queen Mimi | by Yaniv Rokah, 75' (ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ)

Όταν νιώθεις βασίλισσα, ακόμα και ένα καθαριστήριο μπορεί να φαντάζει παλάτι! Η Marie “Mimi” Haist, στα 50 της, παράτησε τον μοιχό σύζυγό της και μετακόμισε…. στους δρόμους, ζώντας σε παρκινγκ και εισόδους πολυκατοικιών μέχρι που μια βροχερή νύχτα, βρήκε το «σπίτι» της ανάμεσα σε σειρές από αυτόματα πλυντήρια σε ένα καλιφορνέζικο καθαριστήριο.

Κάτι παραπάνω από γενναιόδωρος, ο ιδιοκτήτης τής επέτρεψε να μείνει. Η φιλοσοφία της Μίμι, «Το παρελθόν είναι παρελθόν» την έκανε αγαπητή στους πελάτες της, για τους οποίους η Μίμι δίπλωνε τα ρούχα για παραπάνω από 20 χρόνια. Στην πάροδο αυτών των ετών, η Μίμι έκανε πολλούς φίλους, από ντόπιους μέχρι αστέρες του Χόλιγουντ όπως ο Ζακ Γαλιφανάκης και η Ρενέ Ζελβέγκερ.

Τα γυρίσματα της ταινίας, από τον σκηνοθέτη-ηθοποιό-μπαρίστα Yaniv Rokah, ο οποίος δούλευε σε ένα καφέ απέναντι από το καθαριστήριο, κράτησαν 5 χρόνια. Τώρα, στα 90 της, η Μίμι μάς μαθαίνει ποτέ να μην τα παρατάμε ή να ενδίδουμε και πως αν βρεθούμε σε μια άσχημη κατάσταση, δεν πρέπει να πάψουμε να κοιτάμε τ’ άστρα.

ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

ΗΠΑ

 

Το ντοκιμαντέρ προβάλλεται στο πλαίσιο του αφιερώματος «Ισότητα των Φύλων», το οποίο συγχρηματοδοτείται από το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Μεταρρύθμιση Δημοσίου Τομέα.

10.00 μ.μ.

Μετά την τελετή έναρξης, θα πραγματοποιηθεί συναυλία τζαζ από το Κουαρτέτο του Αρίωνα Γυφτάκη – ένα τζαζ κουαρτέτο το οποίο ασχολείται με τους ιμπρεσσιονιστικούς χώρους αυτής της μουσικής. Το κουαρτέτο αποτελείται από τους Τζώρτζη Τσιρόπουλο στο σαξόφωνο, τον Τρύφωνα Τύπου στο πιάνο, τον Αναστάση Γούλιαρη στα τύμπανα και τον Αρίωνα Γυφτάκη στο κοντραμπάσσο.

19 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2019, ΣΑΒΒΑΤΟ

12.00 μ.μ.

Συναυλία στην Κεντρική πλατεία
Στην κεντρική πλατεία Καλαμάτας η ομάδα ARTETEKA  παρουσιάζει ένα μουσικό ταξίδι μέσα από την παραδοσιακή μουσική της Ιταλίας και της Νότιας Μεσογείου –  Eνα ρεπερτόριο χωρίς ηλικία, φτιαγμένο από τραγούδια, χορούς και καντάδες. 
Thibaut Preciat (FR): ακορντεόν, κρουστά, φωνητικά, Pol Seif  (LB): φωνητικά, τζουράς, κλαρινέτο, κρουστά, Akram Chaib (AL/JAM): κλαρινέτο, Deborah Luca (FR/IT): βιολί, φωνητικά, Francesco Quartuccio (IT): φωνητικά, κρουστά, διατονικό ακορντεόν.

 

3.00 μ.μ.

Ζωγραφίζοντας… | Ιωάννα Νεοφύτου
& Δημήτρης Σταμάτης (25')

Μια ομάδα παιδιών από το Αφγανιστάν στο Κέντρο Φιλοξενίας Σκαραμαγκά, ηλικίας 10-13 ετών, ζωγραφίζουν τις αναμνήσεις και τις εμπειρίες από τον πόλεμο και το ταξίδι τους. Περιγράφουν μέσα από τις ζωγραφιές τους την πόλη τους όπως τη θυμούνται, την πόλη που τους φιλοξενεί και την πόλη στην οποία θα ήθελαν να ζήσουν στο μέλλον.

ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

ΕΛΛΑΔΑ

3.30 μ.μ.

Κάποτε ήμασταν αντάμα | της Ιωάννας Νεοφύτου, 15’

Βασισμένο στην πρωτότυπη ιδέα του Δημήτρη Σταμάτη.

Οι δύο παράλληλες προβολές που συνθέτουν την βίντεο-εγκατάσταση « Πανηγύρι », παρουσιάζουν μια παράδοξη ιστορία που εξελίσσεται από τον 20ο αιώνα μέχρι σήμερα. Αφορά τα χωριά Αγία Μαρίνα και Κοσσοβίτσα που πριν την χάραξη των συνόρων αποτελούσαν δύο συνοικίες του ίδιου χωριού, ενώ από το 1945 με την τελεσίδικη οριοθέτηση της συνοριογραμμής, βρίσκονται αποκομμένα και χωρισμένα μεταξύ των συνόρων Ελλάδας – Αλβανίας. Η βίντεο-εγκατάσταση « Πανηγύρι » εξετάζει την εξέλιξη των σχέσεων μεταξύ των δύο χωριών, υπό το πρίσμα των πανηγυριών του Δεκαπενταύγουστου που διεξάγονται αντίστοιχα και στα δύο χωρία. Τα πανηγύρια, η γιορτή, η διασκέδαση, λειτουργούν στην Κοσσοβίτσα και στην Αγία Μαρίνα, ως συνεκτικοί δεσμοί των δύο χωριών, προβάλλοντας την ενοποιητική λειτουργία της μουσικής και του χορού. Είναι μια συνθήκη όπου το τοπικό γίνεται υπερεθνικό, εισάγοντας ερωτήματα για την δυνατότητα διατήρησης των δεσμών ανεξαρτήτως συνόρων. Στην συγκεκριμένη ιστορία, τα σύνορα, ως τεχνητοί φραγμοί πάνω στο σώμα της φύσης, αποτελούν παράξενα και ακατανόητα εμπόδια στην επικοινωνία, στην κοινή διασκέδαση και στο μερισμό της δημόσιας σφαίρας.

ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

ΕΛΛΑΔΑ

4.00 μ.μ.

Stealing Rodin | by Cristóbal Valenzuela Berríos, 79'

Όταν ένα δημοφιλές γλυπτό του Rodin εξαφανίστηκε για λίγο από μία έκθεση στο Santiago, η “κλοπή” αποδείχτηκε μια προκλητική δήλωση, οργανωμένη από έναν, πρόωρα, ώριμο φοιτητή τέχνης. Οι πράξεις του προκάλεσαν δημόσια κατακραυγή και ένα θηριώδες ντιμπέιτ για τη φύση της ίδιας της τέχνης. Αυτό το ζωντανό και διορατικό ντοκιμαντέρ ξαναγυρίζει στη σκηνή αυτού του ασυνήθιστου γεγονότος, το οποίο κατέκτησε την προσοχή του κόσμου και αμφισβήτησε την παγκόσμια καλλιτεχνική κοινότητα.

ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

ΧΙΛΗ

5.30 μ.μ.

Σκιές Ονείρων | του Δημήτρη Γεράρδη, 80’
(ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ)

Η ταινία πραγματεύεται διαφορετικές αντιλήψεις του βιωμένου χρόνου.
Οι ήρωές της, συμπορεύονται ή πολεμούν το χρόνο. Μετά από χρόνια, όμως, βρήκαν ένα τρόπο να ζουν με τα όρια που τους επιβάλλει.
Πως αντιλαμβάνεται τον χρόνο ο Seppo Leinonen τρέχοντας στο Σπάρταθλο για 35 ώρες; Ο 29 χρόνια φαροφύλακας Κουλουλίας Πρόδρομος, στο ακρωτήρι Πάπας, στην Ικαρία;
Ο Djordje Mihailovic φύλακας του συμμαχικού νεκροταφείου για όλη του τη ζωή; Η χορεύτρια Στέλλα Ζάννου πάνω στη σκηνή;
Ως η πιο άυλη και άμορφη διάσταση, ο χρόνος εξακολουθεί να αποτελεί το κοινό ερωτηματικό αντίληψης της ζωής, τόσο σε ειδικά επιστημονικό όσο και σε καθολικά ανθρώπινο επίπεδο.
Το ντοκιμαντέρ χρειάστηκε δέκα χρόνια για να ολοκληρωθεί. Γυρίσματα έγιναν στην Αθήνα, Σπάρτη, Θεσσαλονίκη, Ικαρία, Κέρκυρα, Φινλανδία.

ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

ΕΛΛΑΔΑ

7.00 μ.μ.

After Prayers | by Simone Mestroni (61’) Παρουσία σκηνοθέτη

Στο Ινδικό Κασμίρ, το κάλεσμα για προσευχή και η καθημερινή ζωή συνυπάρχουν με την αιρετική πολιτική, το Ισλάμ και τη ρουτίνα της βίας. Από τις τραυματικές αναμνήσεις της κηδείας ενός αντάρτη στις σημερινές αντι-ινδικές διαμαρτυρίες στους δρόμους, σε όλη την ιστορία του Μουχατζιντίν (σ.σ. muhajideen), το πεπρωμένο των ανθρώπων φαίνεται να διαμορφώνεται από ελπίδα και θυμό, αγάπη και θλίψη, ποίηση και βιαιότητα. «Τρεφόμενο» από το αίμα των μαρτύρων το όνειρο της ανεξαρτησίας του Κασμίρ, μαζί με τον εφιάλτη της σύγκρουσης, διατηρείται ακόμα ζωντανό.

ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

ΙΤΑΛΙΑ

8.00 μ.μ.

Ενα δέντρο θυμάται | του Κωνσταντίνου Φόλλα, 86'
(ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ)

Αυτή είναι η ιστορία του Λίντιτσε, που οι Nαζί ισοπέδωσαν και εξαφάνισαν –κυριολεκτικά– ως αντίποινα για τη δολοφονία του Ράινχαρντ Χάιντριχ. Ωστόσο, αυτό το μικρό τσεχικό χωριό που πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος- είναι αδελφοποιημένο με το Δίστομο -όχι μόνο δεν σβήστηκε από τον χάρτη αλλά αποτελεί σύμβολο στον αγώνα κατά του φασισμού.

ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

ΕΛΛΑΔΑ

9.30 μ.μ.

Ghost Hunting | by Raed Andoni, 93'

Ο σκηνοθέτης Raed Andoni βάζει μια αγγελία σε εφημερίδα στη Ramallah. Ψάχνει για πρώην κρατούμενους του ανακριτικού κέντρου Mοskobiya της Ιερουσαλήμ. Στην αγγελία του ζητάει οι άνδρες που θα πάνε να έχουν εμπειρία ως τεχνίτες, αρχιτέκτονες ή ηθοποιοί. Έπειτα από μια ακρόαση που μοιάζει σχεδόν με παιχνίδι ρόλων, στήνει ένα αντίγραφο των δωματίων ανακρίσεων και κελιών του κέντρου σε κανονικό μέγεθος μέσα σε ένα διάδρομο, κάτω από αυστηρή επιτήρηση από τους πρώην κρατούμενους με βάση τη μνήμη τους. Σε αυτό το ρεαλιστικό σκηνικό οι άνδρες στη συνέχεια αναπαριστούν τις ανακρίσεις τους, συζητούν λεπτομέρειες για τη φυλακή και εκφράζουν τον εξευτελισμό που δέχτηκαν στην τιμωρία τους. Χρησιμοποιώντας τεχνικές που θυμίζουν το αποκαλούμενο “θέατρο των καταπιεσμένων” δουλεύουν μαζί για να δραματοποιήσουν τις αληθινές εμπειρίες τους. Αυτή η ανασυγκροτηση, τους φέρνει μπροστά σε πολλά καταπιεσμένα συναισθήματα και τραύματα με τα οποία δεν είχαν έρθει αντιμέτωποι μέχρι τότε. Παίρνοντας μέρος στη ταινία, αυτοί οι άνδρες πληρώνουν το τίμημά -φυσικό και πνευματικό. Ο σκηνοθέτης εμφανίζεται μπροστά στη κάμερα, όχι μόνο δημιουργώντας σκηνή για τους πρωταγωνιστές του, αλλά έρχεται και ο ίδιος σε επαφή με τις δικές τους αποσπασματικές αναμνήσεις από τη φυλάκισή του στη Moskobiya τριάντα χρόνια πριν.

ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

ΧΟΡΗΓΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ

elΕλληνικά
en_GBEnglish (UK) elΕλληνικά