Προβολή Runaway Day και Masterclass με το Δημήτρη Μπαβέλλα (5,6/6)

Στο πλαίσιο των θερινών μας δραστηριοτήτων, το Κέντρο Δημιουργικού Ντοκιμαντέρ σας προσκαλεί στην προβολή της μεγάλου μήκους ταινίας Runaway Day και κατόπιν σε ένα Masterclass με τον μόνιμο συνεργάτη μας και σκηνοθέτη της ταινίας Δημήτρη Μπαβέλλα, την Παρασκευή 5 και το Σάββατο 6 Ιουνίου, με ελεύθερη είσοδο.

Παρασκευή 5 Ιουνίου, 9.30 μ.μ.

Προβολή της ταινίας Runaway Day σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μπαβέλλα και παραγωγή Τζίνας Πετροπούλου (Δραματική ταινία φαντασίας, α/μ, έτος παραγωγής 2013).
 
Σύνοψη: Οι κάτοικοι της Αθήνας καταλαμβάνονται από έναν πανδημικό ιό που τους δημιουργεί μια ανεξέλεγκτη επιθυμία να τρέξουν μακριά. Πρωταγωνιστούν: Μαρία Σκουλά, Μάκης Παπαδημητρίου, Κωνσταντίνος Σταρίδας, Εύα Βόγλη, Ερρίκος Λίτσης, Υβόννη Μαλτέζου, Χρήστος Στέργιογλου κ.α.  
Περισσότερα για το Runaway Day

Περίληψη

Η Μαρία και ο Λουκάς αποφασίζουν χωρίς κάποιο προφανή λόγο να τραπούν σε φυγή από τα σπίτια τους. Καθένας τους βρίσκεται αντιμέτωπος με τα προσωπικά του προβλήματα: Η Μαρία είναι εγκλωβισμένη σε ένα γάμο με το νεόπλουτο Δημήτρη μεγαλώνοντας τα δυο παιδιά τους. Ο Λουκάς είναι άνεργος, πνιγμένος στα χρέη και φροντίζει παράλληλα την άρρωστη μητέρα του. Δραπετεύοντας από τις προσωπικές τους φυλακές αρχίζουν μια περιπλάνηση στη σύγχρονη Αθήνα, εξερευνώντας την πόλη από την αρχή. Αυτή η βόλτα εξελίσσεται από αστεία έως επικίνδυνη. Οι δυο τους αναλώνονται σε μια σειρά από μικρές και μεγάλες παρανομίες ενώ
παράλληλα συναντούν ιδιαίτερους χαρακτήρες. Παράλληλα διάφοροι άνθρωποι βρίσκονται στο
κατόπι τους: Δυο αστυνομικοί αναζητούν τη Μαρία, ενώ ένας μυστηριώδης άνδρας ψάχνει απεγνωσμένα να βρει τον Λουκά.

Σκηνοθετικό Σημείωμα

Το Runaway Day είναι μια ασπρόμαυρη ταινία 16mm βασισμένη σε γνώριμα μοτίβα από b-movies και έχει σκοπό να απεικονίσει την απελπισία που νιώθουν οι Νεοέλληνες μέσα στη σύγχρονη Αθήνα, μια πόλη που βρίσκεται σε πλήρη αποσύνθεση. Την ίδια ακριβώς αίσθηση φαίνεται να νιώθουν και οι Αθηναίοι ενώ η ασφυκτική και ολοένα αυξανόμενη πίεση τους οδηγεί σε μια μαζική
φυγή, μια πανδημικού χαρακτήρα απόδραση προς άγνωστο προορισμό.
Πέρα από την ακατανίκητη τάση να τρέξουν μακριά, η επόμενη επίδραση που το φαινόμενο έχει στους κατοίκους της πόλης είναι να φέρνει στο προσκήνιο τις βαθύτερες και πιο ανομολόγητες επιθυμίες τους. Καθώς η σπειροειδής ιστορία της ταινίας ξετυλίγεται, έρχεται σε πρώτο πλάνο το θλιβερό περιβάλλον όπου το Runaway Day λαβαίνει χώρα: Η Αθήνα, μια κάποτε όμορφη πόλη, που καταρρέει σταδιακά μαζί με το δυτικό πολιτισμό.

Δημήτρης Μπαβέλλας

*Για όσους δεν μπορούν να παραβρεθούν, η ταινία είναι διαθέσιμη για προβολή και στη VOD πλατφόρμα Cinesquare με κόστος 1€ όπου μπορείτε να την παρακολουθήσετε ενισχύοντας παράλληλα και την παραγωγή: https://cinesquare.net/#/movie/1453/runaway_day

Βραβεία

  • Grand Festival Award Foreign Feature – Alphaville Award στο 23ο Berkeley Video & Film Festival 2014 
  • Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο The Gulf of Naples Independent Film Festival 2015

Συμμετοχές σε Φεστιβάλ

  • Παγκόσμια Πρεμιέρα στο Διαγωνιστικό Τμήμα του 19 ου Διεθνούς Φεστιβάλ του Σαράγιεβο (Σαράγιεβο, Βοσνία και Ερζεγοβίνη 22/08/2013)
  • Επίσημη συμμετοχή στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αυστρίας (Viennale 2013)
  • Επίσημη συμμετοχή στο 68 ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Εδιμβούργου (Αγγλική πρεμιέρα, Wicked and Wild Strand, 21&24/6/2014)
  • Berkeley Video and Film Festival (Μπέρκλεϊ, ΗΠΑ, 1/11/2014)
  • Temecula Valley International Film Festival (Αμερικάνικη Πρεμιέρα)
  • Ischia Film Festival (Ιταλική πρεμιέρα)
  • Balkan Film Food Festival (Πόγραδετς, Αλβανία)
  • 3ème Festival de “Cinéma et Mémoire commune” (Ναδόρ, Μαρόκο)
  • Three Corpse Circus (Ann Arbor, Μίτσιγκαν 4/10/2014)
  • Greek Australia Film Festival (Σίδνεϊ-Μελβούρνη, Αυστραλία 16/10/2014)
  • New York Greek Film Festival (Νέα Υόρκη, ΗΠΑ 29/10/2014)
  • Cine//B (Λατινοαμερικάνικη Πρεμιέρα, Σαντιάγκο, Χιλή 23/11/2014)
  • Manya Human Rights International Film Festival (Ουγκάντα 9/12/2014)
  • SEE a Paris (Διαγωνιστικό τμήμα, Παρίσι, Γαλλία 16/4/2015)
  • The Gulf of Naples Independent Film Festival (8/5/2015)
  • Διανομή για τρεις εβδομάδες στις κινηματογραφικές αίθουσες από την «Μικρόκοσμος» ΕΠΕ (ημερομηνία κυκλοφορίας 5/12/2013, 25-31/7/2014)
  • Προβολή στις κινηματογραφικές λέσχες Σπάρτης, Καλαμάτας, Γυθείου, Σαμοθράκης, Παλλήνης, Κερατέας, Λευκωσίας, Λεμεσού, στα «Αισχύλεια» της Ελευσίνας, στην Ελληνόφωνη Κοινότητα Βρετάνης κ.α.

Συντελεστές

Cast: Μαρία Σκουλά, Μάκης Παπαδημητρίου, Ερρίκος Λίτσης, Κωνσταντίνος Σταρίδας,
Εύα Βόγλη
Η Υβόννη Μαλτέζου και ο Χρήστος Στέργιογλου
Γιάννης Παπαδόπουλος, Κωνσταντίνος Βουδούρης, Νίκος Γιαννίκας, Γιώργος Ρουσσάκης,
Γιώργος Αραχωβίτης, Χάρης Φραγκούλης, Ανδρέας Σωτηρακόπουλος, Γιώργος
Μπελεσιώτης, Στέλλα Γιαννούλη, Chalil Ali Zada, Barakat Hossaini, Στάθης Κόκκορης,
Χρόνης Τζήμος, Λίνα Γιαννοπούλου, Οδυσσέας Χατζηπαράς, Ρεγγίνα Μανδηλάρη (φωνή),
Ανθή Ευστρατιάδου (φωνή), Αλέκος Δραγώνας (αφηγητής)

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μπαβέλλας
Στην αρχική γραφή του σεναρίου έχει συνεργαστεί η Ελίνα Ψύκου

Σάββατο 6 Ιουνίου,  8 μ.μ.

Masterclass από το Δημήτρη Μπαβέλλα με θέμα: “Πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα από την εποχή του Runaway Day στο σήμερα, πώς διαμορφώνεται το κινηματογραφικό τοπίο μετά την πανδημία; Η μόνιμη πρόκληση τού να ολοκληρώσεις μια ταινία στην Ελλάδα, μετά ή άνευ κορονοϊού”.

Υπενθυμίζεται ότι ο Δημήτρης Μπαβέλλας ήταν ο εισηγητής του σεμιναρίου κινηματογράφου υπό τον τίτλο “Κατασκευάζοντας μια ταινία” που πραγματοποιήθηκε στο χώρο του Κέντρου Δημιουργικού Ντοκιμαντέρ τη σεζόν ’19-’20.

Οι μαθητές ασχολήθηκαν με την προβολή, ανάλυση και θεωρητική διδασκαλία του κινηματογράφου. Ο κάθε μαθητής, λειτουργώντας ως σκηνοθέτης ή/και καλλιτεχνικός συντελεστής, είχε τη δυνατότητα να αποδώσει μια σκηνή ή μια συρραφή από σκηνές στο μάθημα, λειτουργώντας κάτω από συνθήκες κινηματογραφικού γυρίσματος. Οι συμμετέχοντες στο σεμινάριο είχαν τη δυνατότητα να σκηνοθετήσουν ή και να ερμηνεύσουν μια σκηνή, επεμβαίνοντας ουσιαστικά και δημιουργικά σε ένα κινηματογραφικό έργο υπό μορφή άσκησης και βάζοντας τη δικής του οπτική σε μια σκηνή, ασχολούμενοι με όλα τα επιμέρους στοιχεία που την αποτελούν (διεύθυνση ηθοποιών μπροστά από την κάμερα, αισθητική προσέγγιση, καλλιτεχνική διεύθυνση, οργάνωση παραγωγής κλπ). Απέκτησαν δηλαδή την πρωταρχική εμπειρία τού τι σημαίνει κινηματογραφικό γύρισμα.

Το σεμινάριο θα επαναληφθεί τη σεζόν 2020-2021. Μείνετε συντονισμένοι για περισσότερα!

Περισσότερα για τον σκηνοθέτη και εισηγητή Δημήτρη Μπαβέλλα

Ο Δημήτρης Μπαβέλλας γεννήθηκε στο Νέο Κόσμο των Αθηνών. Σπούδασε σκηνοθεσία στη Σχολή Σταυράκου και έλαβε σεμινάρια υποκριτικής από τον Δημήτρη Μαυρίκιο στο «Θέατρο των Αλλαγών». Έχει σκηνοθετήσει δύο μεγάλες και αρκετές μικρού μήκους ταινίες, ντοκιμαντέρ, βιντεοκλίπ, τηλεοπτικές εκπομπές, εταιρικά βίντεο κ.α. Ακόμη, έχει εργαστεί επί σειρά ετών ως μουσικός παραγωγός στους ραδιοσταθμούς Flash 96.1 και Μελωδία FM.
Το 2005 έλαβε υποτροφία για μεταπτυχιακές σπουδές σκηνοθεσίας στο εξωτερικό από το ΙΚΥ. Το 2008 ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του στη σκηνοθεσία στο Northern Film School (Leeds, UK).
Το 2009 σκηνοθέτησε την πρώτη του θεατρική παράσταση με τίτλο Ενα μικρό τεχνικό πρόβλημα η οποία ανέβηκε στο 104 Θέατρο Κέντρο Λόγου και Τέχνης.
Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του με τίτλο Runaway Day σε παραγωγή Τζίνας Πετροπούλου έκανε πρεμιέρα στο Διαγωνιστικό Τμήμα του 19ου Διεθνούς Φεστιβάλ του Σαράγιεβο (2013). Στη συνέχεια προβλήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ της Αυστρίας (Βιεννάλε), στο 68ο Φεστιβάλ Εδιμβούργου, στις αθηναϊκές αίθουσες για τρεις εβδομάδες και συνεχίζει να παίζεται εντός και εκτός συνόρων έχοντας συμπληρώσει πάνω από 40 συμμετοχές σε Φεστιβάλ ανά τον κόσμο. Το φιλμ κέρδισε το βραβείο Alphaville Award in Feature Films καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας στο 23ο Berkeley Video & Film Festival 2014, το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας στο The Gulf of Naples Independent Film Festival 2015 καθώς και το Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου στο Festival Montevideo Fantástico 2015.
Αυτή την περίοδο ολοκληρώνει τη δεύτερή του μεγάλου μήκους ταινία με τίτλο Η Αναζήτηση της Λώρα Ντουράντ. Η ταινία είναι πάλι μια παραγωγή της Τζίνας Πετροπούλου, σε συμπαραγωγή του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, της ΕΡΤ και πρωταγωνιστούν ανάμεσα σε άλλους ο Μάκης Παπαδημητρίου, ο Μιχάλης Σαράντης, η Άννα Καλαϊτζίδου, ο Δάνης Κατρανίδης, η Υβόννη Μαλτέζου κ.α. Το σενάριο της ταινίας έχει παρουσιαστεί σε διάφορα co-production market στον κόσμο (IFP 2015, Nέα Υόρκη, CineLink 2015 Σαράγιεβο, Boat Meetings/Kiev International Film Festival 2017, Kίεβο κλπ) ενώ μικρά κλιπ της ταινίας με στόχο την προώθησή της έχουν παρουσιαστεί στην Αγορά του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2018 και, πολύ πρόσφατα, στο τμήμα Work in Progress του Φεστιβάλ του Σαράγιεβο.

Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε
εδώ

ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ

Η Αναζήτηση της Λώρα Ντουράντ (Alexa Mini, 8mm, 2019). Παραγωγή: Vox Documentaries | Συμπαραγωγή: 2|35, Alatas Films, Ammos Music, Cekta, Φαντασία Οπτικοακουστική ΕΠΕ, frameworks, KENT | Με την υποστήριξη των: Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, ΕΡΤ

Runaway Day (86’, S-16mm, 2013). Παραγωγή: Vox Productions, Δύο Τριάντα Πέντε, Sklavis Film Lab, Online Recording Masters

Βραβεία

Βραβείο Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας – Alphaville Award στο Berkeley Video & Film Festival 2014
Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο The Gulf of Naples Independent Film Festival 2015
Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου στο Festival Montevideo Fantástico 2015

Θετικό; (8’, HD, 2010). Παραγωγή: Ελληνική Εταιρία Μελέτης και Αντιμετώπισης του AIDS,
ΚΕ.ΕΛ.Π.ΝΟ., t-short

Πίσω από τις γρίλιες (17’, 35mm, 2009). Παραγωγή: The Northern Film School, ΕΡΤ Α.Ε., Εργαστήρια Σκλαβής-
Άγγελος Αργυρούλης, Δημήτρης Μπαβέλλας

anticlockwise (8’, 35mm, 2007). Παραγωγή: The Northern Film School, Δημήτρης Μπαβέλλας
Βραβεία
Βραβείο Α’ Αντρικού Ρόλου για τον Νταν Άτκινσον (Φεστιβάλ Φανταστικού
Κινηματογράφου 2008)

Φύλακας Άγγελος (35 mm, 15’, 2004). Παραγωγή: Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, ΕΡΤ Α.Ε.
Βραβεία
Σκηνοθεσίας και Μοντάζ (Φεστιβάλ Φανταστικού Κινηματογράφου 2005)
2ο Βραβείο Καλύτερης Ταινίας, Βραβείο 1ου Ανδρικού Ρόλου, Βραβείο
Μουσικής, Βραβείο Ενδυματολογίας, Βραβείο Ήχου (4ο Φεστιβάλ “Μικρές Πρεμιέρες” 2005)

 

Φώτα (συν-σκηνοθεσία με τον Κωνσταντίνο Σταρίδα, 35 mm, 11’, 2002)
Βραβεία
Μοντάζ (Φεστιβάλ Φανταστικού Κινηματογράφου 2003)

 

Αγοραφοβία (16 mm, 10’, 2001).

Τις παραπάνω ταινίες καθώς και μεγάλο μέρος της δουλειάς του σκηνοθέτη μπορεί κάποιος να παρακολουθήσει στο: http://vimeo.com/bavellas 

Την πρώτη ταινία του σκηνοθέτη μπορείτε να βρείτε σε DVD Club της Καλαμάτας και να παρακολουθήσετε online εδώ:

Μπορείτε να δείτε την επίσημη σελίδα facebook της καινούργιας του ταινίας εδώ.
Και την επίσημη σελίδα instagram εδώ

Ενα μεγάλο ευχαριστώ στους μεγάλους χορηγούς του Φεστιβάλ!

Φέτος το Φεστιβάλ είχε την τιμή και τη μεγάλη χαρά να δεχθεί την έμπρακτη υποστήριξη των παρακάτω επαγγελματιών για την πραγματοποίηση της 6ης διοργάνωσης του θεσμού, στους οποίους οφείλει ένα μεγάλο δημόσιο ευχαριστώ:

ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ

Ο ΧΟΡΗΓΟΣ ΤΟΥ ΒΡΑΒΕΙΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ
ΜΕΓΑΛΟΣ ΧΟΡΗΓΟΣ
ΧΟΡΗΓΟΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗΣ
ΧΟΡΗΓΟΣ
ΧΟΡΗΓΟΣ
ΧΟΡΗΓΟΣ ΤΡΟΦΟΔΟΣΙΑΣ
ΧΟΡΗΓΟΣ ΜΕΤΑΦΟΡΩΝ
ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ/ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ - ΒΙΝΤΕΟ

Ανακοίνωση των τυχερών λαχνών της Δωρολοταρίας του Φεστιβάλ

Οι τυχεροί λαχνοί της Δωρολοταρίας

Η κλήρωση της Δωρολοταρίας του Φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 27 Ιανουαρίου, στο φουαγιέ του Αμφιθεάτρου “Θεόδ. Αγγελόπουλος” λίγο πριν την Τελετή Λήξης.

Οι τυχεροί λαχνοί και τα δώρα που κερδίζουν έχουν ως εξής:

🎁ΤΥΧΕΡΟΙ ΛΑΧΝΟΙ ΔΩΡΟΛΟΤΑΡΙΑΣ 🎁
(Δίπλα από το δώρο αναγράφεται ο αριθμός του τυχερού λαχνού που κερδίζει)
 
Οι τυχεροί μπορούν να παραλαμβάνουν τα δώρα τους από το Κέντρο Δημιουργικού Ντοκιμαντέρ Καλαμάτας (Μπενάκη 11), καθημερινά 10 π.μ. – 2 μ.μ. και 6-9 μ.μ.  
Τηλέφωνο για περισσότερες πληροφορίες 27210 22376.
 
1.     1 Ημερήσια εκδρομή για δύο άτομα από το ταξιδιωτικό γραφείο Trigilidas Travel (0221)
Trigilidas Travel & Holidays | Πολυχαρους 4, Καλαμάτα | 2721 027710
 
2.      1 Πίνακας Ζωγραφικής του Βασίλη Καριζώνη (0469)
 
3.      1 Πίνακας Ζωγραφικής του Σωτήρη Τζαμουράνη με θέμα από την Μάνη. (0481)
 
4.      1 Πίνακας ζωγραφικής του Κώστα Πετρόπουλου (0978)
 
5.      1 Ζευγάρι γυαλιά ηλίου από τα ΟΠΤΙΚΑ ΣΙΝΑΠΗ (0956)
Οπτικά Μάρθα Σινάπη | Γ. Αναπλιωτη 14 | 2721 091386
 
6.      1 δωροεπιταγή 40 ευρώ από τα Οπτικά Iris optics – Παπαδοπούλου Νάντια (0163)
Iris ΟΠΤΙΚΑ – ΝΑΝΤΙΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ | Αριστοδήμου 65 |  2721 022254
 
7.      1 δωροεπιταγή 30 ευρώ από το κατάστημα υποδημάτων Happy Feet (0034)
Happy Feet | Αριστοδήμου 65 | 2721 027733
 
8.      1 Γεύμα αξίας 30 ευρώ από το Κάρδαμο comfort cuisine (0237)
Kardamo Comfort Cuisine | Σιδηροδρομικού Σταθμού 21 | 2721 098091
 
9.      1 Γεύμα δύο (2) ατόμων, (κυρίως πιάτο, σαλάτα, κρασί) από το Luna Lounge (0575)
Luna Lounge | Αριστομένους 23 | 2721 777777
 
10.      1 Τραπέζι για μεσημεριανό μαγειρευτό MANAM (0178)
ΜΑΝΑΜ | Καπετάν Κρόμπα 8 | 2721 020001
 
11.      1 Γεύμα δύο (2) ατόμων στην ταβέρνα Σταυρούλα Μιχαλοπούλου (0731)
 
12.      1 Γυναικείο ένδυμα από το Eclipse Store (0157)
Eclipse Store | Πολυχαρους 7 | 699 345 4007
 
13.      1 Γυναικεία δερμάτινη τσάντα από το κατάστημα Dermatino Tsoka (0152)
ΔΕΡΜΑΤΙΝΟ | Αλ. Κουμουνδούρου 8 | 2721 020342
 
14.      1 Ανδρικό πουλόβερ από το κατάστημα Moretti Τσατσούλης (0158)
MORETTI | Κουμάντου Χρήστου 10 & Αναγνωσταρά 22 | 2721082200
 
15.      1 Ανδρικό φούτερ από το Genesis Men’s-fashion (0999)
Genesis Men’s-fashion | Αριστομένους 2 |  2721 022311
 
16.      1 Κόσμημα- δώρο από το Anastasia’s Art (0165)
Anastasia’s Art |  Πολυβίου 2 | 2721 403096
 
17.      1 Σετ παιδικής φόρμας από το κατάστημα Πήτερ Παν (0259)
Πήτερ Παν | Αναγνωσταρά 33 & Νικηταρά | 2721 093918
 
18.      1 γεύμα αξίας 20 ευρώ από το ΜΑΜΡΑ (0203)
19.       1 γεύμα αξίας 20 ευρώ από το ΜΑΜΡΑ (0461)
ΜΑΜΡΑ | Χρήστου Κουμάντου 7 | 2721 552070
 
20.      1 Μανικιούρ από το Nails Maria Baxivanaki (0192)
Nails Maria Baxivanaki | Αριστοδήμου 56 | 2721 025553
 
21.      1 Βιβλίο από το Βιβλιοπωλείο Μακρής 1928 (0194)
Βιβλιοπωλείο Μακρής |  Αριστομένους 6 | 2721 022412
 
22.      1 διακοσμητικό χώρου από το κατάστημα ΜπομπονιέραΣοφία Κουδούνη (0010)
Μπομπονιέρα | Αριστοδήμου 79 | 2721 022337
 
23.      1 Βιβλίο από το ΒΙΒΛΙΟΠΟΛΙΣ, Δήμητρα Δημοπούλου (0239)
ΒΙΒΛΙΟΠΟΛΙΣ | Νικηταρά 3 | 2721 028828
 
24.      1 δωροεπιταγή 15 ευρώ από το κατάστημα Αίθριο (0726)
25.      1 δωροεπιταγή 15 ευρώ από το κατάστημα Αίθριο (0563)
ΑΙΘΡΙΟ | Παλαιολόγου 1 | 2721 025558
 
26.      1 Ημερολόγιο από το Bookstore Βιβλιοχαρτοπωλείο Κονταργύρη (0490)
Bookstore  Σταδίου 2 | 2721 084787
 
27.      1 Ζευγάρι γάντια από το κατάστημα La Stampa International Fashion House (0032)
La Stampa | Αμβροσίου Φραντζή 9 | 2721 025555
 
28.      1 διακοσμητικό από Oxygen (0183)
Oxygen | Αναγνωσταρά 32 | 694 011 4193
 
29.      1 Διακοσμητικό αντικείμενο Swarovski (0256)
30.      1 Διακοσμητικό αντικείμενο Swarovski (0197)
31.      1 Διακοσμητικό αντικείμενο Swarovski (0219)
 
32.      1 Εργο κεραμικής τέχνης από το Καλλιτεχνικό Στέκι (0199)
33.      1 Εργο κεραμικής τέχνης από το Καλλιτεχνικό Στέκι (0725)
34.      1 Εργο κεραμικής τέχνης από το Καλλιτεχνικό Στέκι (0713)
Καλλιτεχνικό Στέκι | Μπενάκη 18 | 697 251 8015
 
35.      1 Κινέζικο βάζο Satsuma (0160)
36.      1 κινέζικο βάζο (0729)
 
🙏🙏🙏 Ευχαριστούμε ξανά τις τοπικές επιχειρήσεις για την στήριξή τους!!!
 
*Οι τυχεροί έχουν ειδοποιηθεί και τηλεφωνικώς.

H τελετή λήξης του 6ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου

H Τελετή Λήξης του 6ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου

Η αυλαία έπεσε. Τα φώτα έσβησαν. Το 6ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου πέρασε στην ιστορία ως το πιο επιτυχημένο του θεσμού…

Η αξιοσημείωτα αυξημένη, καθημερινή, προσέλευση του κόσμου στην αίθουσα προβολών «Θ. Αγγελόπουλος» νοείται ως αποτέλεσμα της ανάγκης του να γνωρίσει, να ενημερωθεί, να μοιραστεί συναισθήματα, εντυπώσεις, ιστορίες και μυστικά από τη ζωή όπως βιώνεται κάπου αλλού. Αυτό κατόρθωσαν επιτυχώς μέσω των  έργων τους οι Έλληνες και ξένοι ντοκιμαντερίστες

Το 6ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου διεξήχθη από τις 17 έως 27 Ιανουαρίου 2020 στην Καλαμάτα ενώ μέρος του προγράμματος που φιλοξενήθηκε στις άλλες πόλεις Πάτρα, Τρίπολη, Άργος, Αμαλιάδα, Σπάρτη, Δημητσάνα, Γύθειο και Ξυλόκαστρο είχε επίσης μεγάλη προσέλευση και αγκαλιάστηκε από τους μαθητές και κοινό.

Η έκτη χρονιά καρποφόρησε μια δυνατή εμπειρία για όλους τους συμμετέχοντες διοργανωτές, καλλιτέχνες, θεατές και εθελοντές. Μια σειρά πολυδιάστατων και μεγάλης κινηματογραφικής αξίας ταινίες παρακολούθησαν πάνω από 5.500 ενήλικες και 3.200 μαθητές.

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος προσκεκλημένοι ήταν ξένοι και Έλληνες σκηνοθέτες πολλοί εκ των οποίων βρέθηκαν στην πόλη μας για να παρουσιάσουν τα έργα τους και να συνομιλήσουν με το κοινό ανταλλάσσοντας απόψεις, ιδέες και έμπνευση! Σειρά παράλληλων εκδηλώσεων και σεμιναρίων ανοικτά για το κοινό εμπλούτισαν το κυρίως πρόγραμμα.

Ξεχώρισαν η έκθεση φωτογραφίας με θέμα την κλιματική αλλαγή του Vlad Sokhin, Το σεμινάριο που επιμελήθηκε σε συνεργασία με τους φοιτητές της Σχολής Καλών Τεχνών και παρουσίασε η επίσημη καλεσμένη του φεστιβάλ και διεθνώς αναγνωρισμένη σκηνοθέτιδα Iara Lee μαζί με τον μοντέρ Dimo Petkov Μείζονος σημασίας το εκπαιδευτικό κομμάτι του Φεστιβάλ , αποτέλεσμα του οποίου ήταν το δημιουργικό δίλεπτο  Animation που έφτιαξαν οι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Λεΐκων, υπό την καθοδήγηση του Thomas Kunstler. Εξίσου δημιουργικό και καλλιτεχνικά ολοκληρωμένο το αποτέλεσμα της συνεργασίας του Φεστιβάλ με τη Σχολή Κινηματογράφου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Τεταρτοετείς φοιτητές συμμετείχαν σε σεμινάριο που δόθηκε από τον Ολλανδό σκηνοθέτη Robert Rombout, και ολοκλήρωσαν την παραγωγή ενός σπονδυλωτού ντοκιμαντέρ με θέματα που εμπνευστήκαν από την Καλαμάτα και την Μεσσηνία.

Το Τμήμα Πολιτιστικής Διαχείρισης του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου συμμετείχε ενεργά στις εργασίες διοργάνωσης του φεστιβάλ, με πρωτοετείς φοιτητές που ανέλαβαν κατά την διάρκεια του τριμήνου μία σειρά συνεντεύξεων με τους σκηνοθέτες των ντοκιμαντέρ που προβλήθηκαν κατά στο φεστιβάλ.

Φέτος, εγκαινιάστηκε μια νέα συνεργασία με το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου στο Ναύπλιο, φοιτητές του οποίου αξιολόγησαν και απένειμαν βραβείο στο καλύτερο ελληνικό ντοκιμαντέρ.

Η ΒΡΑΔΙΑ ΤΗΣ ΑΥΛΑΙΑΣ…

Στην κατάμεστη σχεδόν αίθουσα «Θ. Αγγελόπουλος» του Εργατικού Κέντρου Καλαμάτας, το βράδυ της Δευτέρας έπεσε εν μέσω συγκινησιακού κλίματος η αυλαία του 6ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Καλαμάτας. Καλλιτέχνες, διοργανωτές, θεατές και εθελοντές όλοι μαζί ανακάλυψαν τη μαγεία της τέχνης του ντοκιμαντέρ, «γεύτηκαν» νέους τρόπους  επικοινωνίας με αφορμή ιστορίες που μιλάνε για την δημιουργικότητα, την έκφραση, την ψυχολογία, την τέχνη, την σεξουαλικότητα, τον προσωπικό εσωτερικό διάλογο και (πολλές φορές) αντίλογο, τις επιπτώσεις του πολέμου στον άνθρωπο και φυσικά το περιβάλλον που φέτος βρέθηκε στο επίκεντρο του Φεστιβάλ σε μια επιδίωξη αφύπνισης και προβληματισμού για το αύριο.

Μετά το τέλος των προγραμματισμένων προβολών, η τελετή λήξης ξεκίνησε με ένα μίνι απολογιστικό βίντεο το οποίο καταχειροκροτήθηκε από το κοινό. Εν συνεχεία προβλήθηκε το δίλεπτο Animation που έφτιαξαν οι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου Λεΐκων, υπό την καθοδήγηση του Thomas Kunstler, με ηχηρό μήνυμα για το περιβάλλον. Ο Thomas βρέθηκε επί σκηνής με τα μικρά παιδιά που εξέφρασαν τον ενθουσιασμό τους αλλά και την επιθυμία τους να έχουν ανάλογες εμπειρίες περισσότερα παιδιά στο μέλλον.

Ακολούθησε η προβολή του εξαιρετικού ντοκιμαντέρ – αφιέρωμα στον γλύπτη που φιλοτεχνεί τα βραβεία του φεστιβάλ, Χρήστο Ρηγανά. Ένα μικρού μήκους πορτρέτο που σκηνοθέτησε η καλλιτεχνική σύμβουλος του Φεστιβάλ, Κλεώνη Φλέσσα, υπό τον τίτλο «Χρήστος Ρηγανάς, Της Σμίλης Γραφήματα».

Επίσης παρουσιάστηκε το αποτέλεσμα του Σεμιναρίου που έγινε με την επιμέλεια της επίσημης καλεσμένης της φετινής διοργάνωσης, και διεθνώς αναγνωρισμένης σκηνοθέτιδας Iara Lee, και του μοντέρ Dimo Petkov στους φοιτητές των Καλών Τεχνών της Αθήνας. Το αποτέλεσμα ήταν μια  σπονδυλωτή video art ταινία με θέμα «6 οπτικές γωνίες πάνω στην αντίσταση» Πρόκειται δηλαδή για έξι διαφορετικές προσεγγίσεις, αποτυπώσεις της αντίστασης του ανθρώπου στη συστημική καταπίεση, την αδικαιολόγητη βία, την εσωτερική αναταραχή.

Η σπονδυλωτή ταινία ήταν δημιούργημα των φοιτητών του Α.Σ.Κ.Τ. Ιωάννας Φιλιποπούλου, Γιώργου Λαζαρίδη, Eremus, Βάσως Λεουνάκη, Φιόνας Σταθοπούλου, Νίκου Αντωνόπουλου, Κωστή Κοντογεώργου, Δημήτρη Μπαλτά.

ΟΙ ΘΡΙΑΜΒΕΥΤΕΣ ΤΩΝ ΒΡΑΒΕΙΩΝ

ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΟΙΝΟΥ

Ως ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΞΕΝΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ψηφίστηκε το έργο των Almudena Carracedo και Robert Bahar Η σιωπή των Άλλων (El silencio de otros), το οποίο επίσης έλαβε το ποσό των 1.000 ευρώ από τους διοργανωτές.

  • Η ταινία μας μεταφέρει στην Ισπανία όπου 40 χρόνια μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας οι πληγές δεν έχουν επουλωθεί, όσο το εθνικό αφήγημα αποσιωπά τα απάνθρωπα εγκλήματα του φρανκικού καθεστώτος. Ένα γενναίο και συγκινητικό ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία των Almudena Carracedo και Robert Bahar, που καταγράφει, επί μία επταετία, τον αγώνα των επιζώντων ενάντια στη λήθη που επιβάλλει το κράτος.

 Ως ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ψηφίστηκε η πρώτη σκηνοθετική προσπάθεια του Πάνου Δεληγιάννη που έφερε τον τίτλο Príncipes Felizes – Happy Princes – Ευτυχισμένοι Πρίγκιπες

Το ίδιο ντοκιμαντέρ τιμήθηκε και από τα μέλη της Κριτικής Επιτροπής του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου στο Ναύπλιο, που αξιολόγησε τα ελληνικά ντοκιμαντέρ και του έδωσε το δικό του βραβείο.

  • Από την καρδιά μιας φαβέλας του Ρίο έως το Άγαλμα του Χριστού Λυτρωτή, το θέατρο ανοίγει τα φτερά μιας ομάδας παιδιών για …μια ελεύθερη πτήση πάνω από τους φόβους, τα όνειρά τους και τις ακραίες αντιφάσεις της πόλης τους, όπου όπλα και κρουστά χτυπάνε στον ίδιο ξέφρενο ρυθμό.

ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΙΣΟΤΗΤΑΣ

ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ της ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ του φεστιβάλ από την Κριτική επιτροπή της οποίας μέλη ήταν, η Iara lee, ο Robert Rombout και η Στέλλα Θεοδωράκη, σε ταινίες που αναδεικνύετε το ζήτημα των έμφυλων σχέσεων. H Κριτική Επιτροπή είδε τις 14 διαγωνιζόμενες ταινίες με εξαιρετικό ενδιαφέρον και εκτίμησε την πολυσχιδή τους αντιμετώπιση σε εξαιρετικά δύσκολα θέματα, που αφορούν την ανθρωπότητα και που υπονομεύουν την Ισότητα και την έννομη τάξη της.

«Θέλοντας να δηλώσουμε την εναντίωσή μας στον τρόπο που εξοντώνουν, βασανίζουν και σκοτώνουν  τις γυναίκες τα συστήματα ισχυρών πολιτικών, θρησκευτικών, και οικονομικών κατευθύνσεων, αποφασίσαμε να δώσουμε το ένα από τα δύο βραβεία Ισότητας στο Maid in Hell,  ελληνικός τίτλος  Υπηρέτρια στην Κόλαση, Søren Klovborg, Δανία. Η ταινία αφορά τη διακίνηση υπηρετριών με κατ’ αρχήν σκοπό μια πιο εύπορη ζωή που καταλήγει σ’ εφιάλτη. Η γυναίκα σκλάβος, από χώρες της Ασίας και της Αφρικής, χωρίς προσωπική ζωή, χωρίς διαβατήριο, χωρίς νόμιμα δικαιώματα, καταλήγει μέσω διακινητών σε πλούσιους εργοδότες Οι αυτοκτονίες αθρόες. Ο κυνισμός των διακινητών απέναντι στις γυναίκες που πέφτουν από τα μπαλκόνια για να σωθούν απίστευτος. “Που πάνε;”, λέει ένας από αυτούς. “Νομίζουν πως έχει πισίνα από κάτω;”. Το “δίκαιο” του ισχυρού καταστρέφει κάθε πολιτισμό, κάθε ανθρώπινη ύπαρξη που δεν μπορεί να αντισταθεί» δήλωσαν οι Iara lee και Robert Rombout που παρουσίασαν τα βραβεία.

  • Maid in Hell (Why Slavery Series) του Søren Klovborg: Οι οικιακές βοηθοί που έρχονται στη Μέση Ανατολή συνήθως καταλήγουν φυλακισμένες στα σπίτια που δουλεύουν για χρόνια χωρίς τα διαβατήριά τους και χωρίς ελπίδα διαφυγής.
  • Η ταινία ντοκιμαντέρ Maid In Hell, μαζί με 5 ακόμη ντοκιμαντέρ, είναι μέρος της παγκόσμιας εκστρατείας” Why Slavery“, που παράγεται από το The Why, με στόχο την ευαισθητοποίηση σχετικά με τη σύγχρονη δουλεία και εμπορία ανθρώπων που εξακολουθεί να υπάρχει σήμερα.

 

  • What colour is this world / Τι χρώμα έχει αυτός ο κόσμος / какъв цвят има този свят της Ralitza Dimitrova. Η ταινία εξιστορεί τον σύντομο βίο της ποιήτριας Danila Stoyanova από τη Βουλγαρία που πέθανε στα 23 της και μιλούσε για τη ζωή, το θάνατο και την αναγέννηση μέσω της ποίησής της. Τριανταπέντε χρόνια μετά οι φίλοι της βρίσκουν το νόημα στις δικές τους ζωές μέσω των αναμνήσεων της και της πνευματική της παρακαταθήκης.

Η κριτική επιτροπή γοητεύτηκε από το αφιέρωμα στην Βουλγαρικής καταγωγής ποιήτρια, Ντανίλα Στρογιάνοβα (Σόφια 1961-Παρίσι 1984). Είναι το πορτραίτο μια γυναίκας που πέθανε τραγικά σε μια νεαρή ηλικία μετά από μάχη με τον καρκίνο. Η Ντανίλα δεν σταμάτησε ποτέ να γράφει, ούτε στις τελευταίες της στιγμές. Αυτό το ποιητικό ντοκιμαντέρ πλησιάζει τον ποιητικό κόσμο της και δίνει σε αυτό το ξεχασμένο υλικό μια νέα υπόσταση. Η ταινία μπορεί να μην σώσει τον κόσμο αλλά είναι μια συγκινητική και αληθινή ταινία, μάλλον χαμηλού κόστους αλλά που γοητεύει τις αισθήσεις μας.

ΤΙΜΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

Τα εξαιρετικά φετινά ντοκιμαντέρ, η ποιότητα δουλειάς και τα ηχηρά μηνύματα που μετέφεραν οδήγησαν την Επιτροπή στην απόφαση να δώσει ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ σε δυο ταινίες, στο ντοκιμαντέρ «Χορεύοντας με τη Μόνικα/ Dancing with Monica» της σκηνοθέτριας Anja Dalhoff και στο ντοκιμαντέρ «Hell and Hope /Κόλαση και Ελπίδα» του σκηνοθέτη Amish Srivastava.

Η ταινία «Χορεύοντας με τη Μόνικα», αποκαθηλώνει την ξεπερασμένη αντίληψη ότι οι πόρνες είναι συλλήβδην κακοί άνθρωποι. Το φιλμ δεν μπαίνει καθόλου στην κλισέ αντίληψη της πορνογραφίας αλλά προσεγγίζει την ανθρώπινη πλευρά του να εργάζεται μια γυναίκα ως πόρνη.

Όσο για την ταινία «Hell and Hope /Κόλαση και Ελπίδα» του Amish Srivastava, βασίζεται στις καταθέσεις μερικών κοριτσιών Γιαζίντι που είχαν απαχθεί από το Ισλαμικό Κράτος. Η αναρχία και η έλλειψη νομικού συστήματος υπό την κατοχή του Isis έφερε μεγάλα δεινά (βια, σκλαβιά και βιασμούς). Η ταινία δείχνει την κλεμμένη αθωότητα, τον τρόμο και την σύγχυση αυτών των νεαρών κοριτσιών που πια ζουν στη Γερμανία πολύ μακριά από εκεί που γεννήθηκαν. Επίσης δείχνει ότι από τη μια μέρα στην άλλη μπορούμε να χάσουμε τον κόσμο μας, την ζωή μας και την ελευθερία μας.

 

Το Φεστιβάλ κάθε χρόνο βελτιώνεται και γίνεται γνωστό σε ολοένα και περισσότερο κόσμο εντός και εκτός συνόρων! Σε αυτό συμβάλει η προσπάθεια των διοργανωτών να βελτιώνουν συνεχώς το οργανωτικό μέρος, να κάνουν μεγαλύτερη και ορθότερη έρευνα ως προς τις ταινίες που επιλέγονται να προβληθούν αλλά και τα πρόσωπα που επιμελούνται την κάθε λεπτομέρεια.

Δράττοντας της ευκαιρίας η κα Πετροπούλου ευχαρίστησε τους εθελοντές που αποτέλεσαν την «ραχοκοκαλιά» της διοργάνωσης Φέτος είχε πολύ περισσότερους εθελοντές από κάθε άλλη χρονιά από Καλαμάτα, Αθήνα, Ναύπλιο, Θεσσαλονίκη.  Όλοι μαζί πάλεψαν πολύ γι’ αυτό το αποτέλεσμα!

Ο λόγος για τους : Σοφία Πουλουπάτη, Λένα Παπαδοπούλου, Ναντιάννα Κουτίβα, Κυριάκος Λιαράκος, Αθηνά Ζώτου, Αντωνία Πτερνέα, Φλωρεντία Καούρη, Γιώργος Ποταγάς, Μάνος Καλαφατέλης, Δάμων Βλάχος, Ευανθία Κυριαζή, Μαρία Σιαμάτρα, Ναταλία Ζήκου, Γιάννης Κουρτέσης, Κωνσταντίνος Μέτσος, Παιδης Βασίλης, Μαριλένα Ρήγα, Μαρία Παπαδοπούλου, Νικόλας Κοψαχείλης, Αννέτα Καλλέργη, Χάρης Δούσης, Μαρία Μήτρου, Κωνσταντίνος Νέζης, Αθηνά Νικολακοπούλου, Δέσποινα Κουτσογκίλα, Ιουλία Μακαρούνη, Λίτσα Τσατσοπούλου, Κωνσταντίνα Ρόντου, Ντίνα Σοτάκη, Γεωργία Μουτσούλα, Έμη Άμπνεζ, Σωτήρης Θεοδωρόπουλος, Γιάννης Μανωλούδης, Σίσσυ Τριάντου, Νίκος Μανίτσας, Νάντια Ξυνού, Louise Douro, Akram Shaib, Paul Seil.

Το Φεστιβάλ έχει ανάγκη από μεγαλύτερη βοήθεια και περισσότερη σταθερότητα. Δίνουν την ψυχή τους οι διοργανώτες για μια όμορφη, ποιοτική και άρτια διοργάνωση και κάθε χρόνο χαίρουν μεγαλύτερης αναγνωρισιμότητας από καλλιτέχνες και κόσμο, που συμμετέχει. Παρόλα αυτά, δίδεται η αίσθηση πως δεν υπάρχει ορθή κατανόηση από τους τοπικούς φορείς ως προς την σημασία, το βεληνεκές και φυσικά το κόστος του Φεστιβάλ αυτού.

Ειδικά φέτος, που το υπουργείο Οικονομικών αποφάσισε την διακοπή του ΕΣΠΑ, το φεστιβάλ στερήθηκε τη βασική του χρηματοδότηση και ήταν  εντονότερο το πρόβλημα και η βοήθεια που έλαβε ήταν σαφώς αδύνατον να καλύψει εξ ολοκλήρου τις ανάγκες. Είναι κρίμα ειδικά όταν βλέπουμε να δίδονται χρηματοδοτήσεις σε άλλα πολιτιστικά γεγονότα κι όχι σε κάτι τόσο μεγάλο όπως αυτό το Φεστιβάλ που ξεφεύγει από τα όρια της πόλης, του νομού αλλά και της χώρας.  Τα ποσά που δόθηκαν φέτος ως ενίσχυση φανέρωσαν πως δεν έχει γίνει αντιληπτό το μέγεθος της προσπάθειας και οι περαιτέρω δυνατότητες της διοργάνωσης.

 

Σήμερα η τελετή Λήξης του 6ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου

Σήμερα η τελετή Λήξης του 6ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου

Το φετινό ταξίδι του 6ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου έφθασε στο τέλος του. Ο γύρος του κόσμου μέσω του κινηματογραφικού φακού διήρκησε έντεκα ημέρες και μέσα από ένα πλούσιο πρόγραμμα ταινιών τεκμηρίωσης και εκπαιδευτικών δράσεων που περιελάβανε 49 ξένα ντοκιμαντέρ από 28 διαφορετικές χώρες και 24 ελληνικά, 34 πανελλήνιες πρεμιέρες καθώς και 22 εκπαιδευτικά ντοκιμαντέρ, θίχθηκαν και παρουσιάστηκαν θέματα έμφυλων σχέσεων, ανισότητας, εσωτερικών αναζητήσεων, και μιας ζωής …υπό συνεχή δοκιμασία! Κινηματογραφικά καρέ που μετέφεραν τον θεατή σε διάφορες γωνιές του κόσμου, προβλημάτισαν και ενέπνευσαν. Με το πολυσυλλεκτικό του πρόγραμμα, τα αφιερώματα, τα σεμινάρια, τις συζητήσεις το φετινό Φεστιβάλ έγινε για μια ακόμα φορά ο καθρέφτης των καιρών, της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας.

Όλα τα ανωτέρω ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά της έκτης διοργάνωσης του Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου που παρουσίασε ένα εξαιρετικό αφιέρωμααφύπνιση με τίτλο “Άνθρωπος και Περιβάλλον”, σε συνεργασία με την οργάνωση Μεσόγειος SOS, το National Geographic Greece και την Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού το περασμένο Σάββατο 18 του μηνός.

Προβολές φιλοξενήθηκαν σε 8 πόλεις, με επίκεντρο την Καλαμάτα. Μέρος του προγράμματος πραγματοποιήθηκε σε Πάτρα, Τρίπολη, Άργος, Αμαλιάδα, Σπάρτη, Δημητσάνα, Γύθειο και Ξυλόκαστρο και διοργανώθηκε επιτυχώς από το Κέντρο Δημιουργικού Ντοκιμαντέρ Καλαμάτας (αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία) με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, δίνοντας την ευκαιρία για μια ακόμα χρονιά σε συμπολίτες μας δίχως πρόσβαση σε κινηματογράφους ή άλλα μεγάλα φεστιβάλ να γνωρίσει την εγχώρια και διεθνή κινηματογραφική παραγωγή.

ΟΙ ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΠΡΙΝ ΤΟ ΠΕΣΙΜΟ ΤΗΣ ΑΥΛΑΙΑΣ

 Την τελευταία ημέρα του Φεστιβάλ έχουν προγραμματιστεί οι προβολές πέντε εξαιρετικών ταινιών, οι δημιουργοί των οποίων μας ταξιδεύουν από την Λιθουανία στις ΗΠΑ και πίσω στην Ελλάδα για μια περιπέτεια ψυχής «ΓΙΑ ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟΥΣ συναντήσεις με τον Γιώργο Μανιάτη» του σκηνοθέτη Σταύρου Ψυλλάκη (θα είναι παρών στην προβολή), σε μια συνηθισμένη ημέρα ενός χωριού κατά τη διάρκεια του τρύγου στην ταινία «Sopi – One more day» του Χρήστου Πυθαρά, αλλά και στον νέο κόσμο του Αλί στην ταινία «Dünyam / Ο κόσμος μου» του Θάνου Λυμπερόπουλου. Η ταινία θα προβληθεί παρουσία του σκηνοθέτη.

Ξεχωρίζει… μια ιδιαίτερη ξενάγηση στον παράξενο κόσμο ενός ταριχευτή, ενός εκτροφέα ταράνδων και ενός υπαλλήλου μουσείου στο ντοκιμαντέρ του Aistė Žegulytė με τίτλο Animus Animalis (A Story about People, Animals and Things). Η εξαιρετική ταινία αφιέρωμα στην εμβληματική φυσιογνωμία και το ασυμβίβαστο πνεύμα της κριτικού κινηματογράφου Πολίν Καέλ από τον Rob Garver που φέρει τον τίτλο «What She Said: The Art of Pauline Kael». Μετά την προβολή, θα μιλήσει για το ντοκιμαντέρ ο κριτικός κινηματογράφου Ανδρέας Τύρος

Η τελευταία ημέρα προβολών ολοκληρώνεται με ένα μικρό αφιέρωμα στον γλύπτη που φιλοτέχνησε τα βραβεία Χρήστο Ρηγανά, ένα μικρού μήκους βίντεο-πορτρέτο που σκηνοθέτησε η καλλιτεχνική σύμβουλος του Φεστιβάλ, Κλεώνη Φλέσσα, υπό τον τίτλο «Χρήστος Ρηγανάς, Της Σμίλης Γραφήματα»

Απονομές βραβείων Κοινού, Ισότητας και Κριτικής Επιτροπής

 

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος θα δοθούν δύο βραβεία κοινού για το καλύτερο ελληνικό και ξένο ντοκιμαντέρ τα οποία αναδεικνύονται μέσα από τη διαδικασία ψηφοφορίας, ένα βραβείο της Επιτροπής Ισότητας του φεστιβάλ (απαρτίζεται από την Iara lee, τη Στέλλα Θεοδωράκη και τον Robert Rombout), σε ταινία που αναδεικνύει το ζήτημα των έμφυλων σχέσεων. Επίσης θα απονεμηθεί το βραβείο της Κριτικής Επιτροπής του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου στο Ναύπλιο, που αξιολόγησε τα ελληνικά ντοκιμαντέρ.

Στο πλαίσιο της τελετής λήξης θα παρουσιαστεί το αποτέλεσμα του σεμιναρίου που έδωσε στους φοιτητές των Καλών Τεχνών της Αθήνας η επίσημη καλεσμένη της φετινής διοργάνωσης, η διεθνώς αναγνωρισμένη σκηνοθέτιδα, Iara Lee, καθώς και το τρίλεπτο Stop Motion Animation που έφτιαξαν οι μαθητές του δημοτικού Σχολείου Λεΐκων υπό την καθοδήγηση του Thomas Kunstler.

Σταύρος Ψυλλάκης: “Με προκαλούν οι άνθρωποι που ζουν οριακές καταστάσεις”

Σταύρος Ψυλλάκης: “Με προκαλούν οι άνθρωποι που ζουν οριακές καταστάσεις”

Συνέντευξη στη Μαρία Νίκα για το 6ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου

* Η ταινία του Σταύρου Ψυλλάκη «Για χωρίς λόγους. Συναντήσεις με τον Γιώργο Μανιάτη» προβάλλεται τη Δευτέρα 27/1 στις 7.30 το απόγευμα στο Αμφιθέατρο «Θεόδωρος Αγγελόπουλος» στο Εργατικό Κέντρο Καλαμάτας.

Οι ταινίες του Σταύρου Ψυλλάκη χτυπούν κατευθείαν στην καρδιά. Είτε πρόκειται για τους τρόφιμους ενός ψυχιατρείου που συγκλονίζουν με τις αφηγήσεις τους, είτε για τους γιατρούς του αντικαρκινικού Νοσοκομείου Μεταξά που ασθένησαν και οι ίδιοι από καρκίνο, είτε για μια μελλοθάνατη που φέρνει στον κόσμο το παιδί της, τα ντοκιμαντέρ του είναι μαθήματα ζωής. Τον έλκουν οι χαρακτήρες που ζουν οριακές καταστάσεις. «Άνθρωποι που έχουν φτάσει στα όριά τους και ξαναστοχάζονται την ίδια τους την ύπαρξη». Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν και ο συγγραφέας, μουσικός Γιώργος Μανιάτης, πρωταγωνιστής της τελευταίας του ταινίας, που παρουσιάζεται στο 6ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου.

Ο Μανιάτης γεννήθηκε στη Μεσσήνη το 1939. Μεγάλωσε στην Αθήνα και στα 17 του, λόγω ανέχειας, έφυγε για το Βέλγιο όπου δούλεψε ως ανθρακωρύχος. Λίγο αργότερα κατατάχθηκε στη Λεγεώνα των Ξένων και βρέθηκε στην Αλγερία, καταλήγοντας ωστόσο φίλος των Αλγερινών. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα εργάζεται σε εφημερίδες και εκδίδει το βιβλίο «Δραπέτευσα από τη Λεγεώνα των Ξένων», που γίνεται μεγάλη επιτυχία. Το 1973 είναι ο πρώτος Έλληνας δημοσιογράφος που φτάνει στη Χιλή αμέσως μετά τη δολοφονία Αλιέντε. Μένει εκεί 40 μέρες. Το ρεπορτάζ του με τίτλο «40 μέρες όλο νύχτα» δεν δημοσιεύεται, καθώς λίγο πριν τυπωθεί εισβάλουν στο πιεστήριο οι πραξικοπηματίες και σταματούν τα πάντα. Γράφει πυρετωδώς, εκδίδει βιβλία ενώ αρχίζει να ασχολείται με την ελληνική μουσική, ιδρύοντας το εργαστήρι «Ευρετήριο». Έφυγε από τη ζωή το 2018.

Για τον ασυμβίβαστο, εκρηκτικό Γιώργο Μανιάτη μας μίλησε ο Σταύρος Ψυλλάκης, λίγο πριν την προβολή του ντοκιμαντέρ του στην Καλαμάτα. Η συνέντευξη αυτή έγινε πριν από τα Χριστούγεννα, οπότε στην κουβέντα μας μπήκε και η επικαιρότητα εκείνων των ημερών, με την εισβολή της αστυνομίας στο σπίτι του συναδέλφου του, Δημήτρη Ινδαρέ…

– Πώς καταλάβατε ότι ο Μανιάτης ήταν ιδιαίτερη περίπτωση;

Μου τον γνώρισε ο Γιώργος Πανουσόπουλος, ο σκηνοθέτης. Ήταν μια πρώτη γνωριμία, χωρίς κάτι το ιδιαίτερο. Πήγαμε απλώς για λίγο στο σπίτι ενός συμπαθητικού ανθρώπου. Μετά από κάνα δυο μήνες έτυχε να βρω τα βιβλία του και ν’ αρχίσω να τα διαβάζω. Εντυπωσιάστηκα και  ένιωσα πραγματικά μεγάλο σεβασμό και εκτίμηση γι’ αυτόν τον άνθρωπο. Αποφάσισα να ξαναπάω να τον γνωρίσω καλύτερα. Αρχίσαμε να συναντιόμαστε. Μετά από 4-5 συναντήσεις του ζήτησα την άδεια να έχω και μια κάμερα μαζί για να καταγράφω όσα λέγαμε. Ίσως κάτι να κάναμε αργότερα, αν άξιζε τον κόπο, του είπα. Όλα θα γίνονταν χαλαρά και χωρίς καμία δέσμευση. Μια δοκιμή θα ήταν και θα ήμασταν οι δυο μας. Δέχτηκε. 

– Ήταν εύκολο να τον πείσετε να μιλήσει τόσο ανοιχτά;

Νομίζω ναι. Είχε δημιουργηθεί ήδη μια καλή σχέση μεταξύ μας, υπήρχε μια σχετικά αμοιβαία εμπιστοσύνη και εκτίμηση. Δεν είχε πρόβλημα να μιλήσει. Γενικότερα στη ζωή του δεν είχε πρόβλημα να μιλάει.

– Στην ταινία αναφέρεται ακόμη και σε μια ερωτική ιστορία που είχε ως έφηβος, με κάποιον συσπουδαστή του στη σχολή ναυτοπαίδων στον Πόρο. Μου έκανε εντύπωση που μίλησε γι’ αυτό.

Αυτή είναι μια περιγραφή light θα έλεγα, γιατί στις κουβέντες που κάναμε είχε αναφερθεί σε πολύ περισσότερα πράγματα, τα οποία βέβαια δεν αφορούν κανέναν άλλον. Εννοείται ότι την ώρα που σου κάνει αυτές τις εκμυστηρεύσεις υπάρχει μια εμπιστοσύνη, με την έννοια ότι αυτά που σου λέει δεν τα κοινοποιείς έτσι. Πήρα την άδεια γι’ αυτό. Είναι ένα ανώνυμο περιστατικό που συμβαίνει σε μία τάξη της σχολής ναυτοπαίδων του Πόρου. Δε με ενδιέφερε σαν κουτσομπολιό, αλλά σαν εισαγωγή – τότε που ο άνθρωπος αρχίζει να ανακαλύπτει τη γεωγραφία του σώματος του – προκειμένου να μιλήσουμε για τον έρωτα. Από εκεί και πέρα η ιστορία πηγαίνει στο Συμπόσιο του Πλάτωνα, στο Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι και σε ένα σωρό άλλα πράγματα.

– Ο ίδιος έλεγε ότι η Λεγεώνα όπου βρέθηκε στα 18 του, ήταν το εκμαγείο για τη διάπλασή του…

Στην ταινία, ο Μανιάτης, λέει ότι η πρώτη μας γέννηση γίνεται ερήμην μας. Δεν επιλέγουμε τίποτα και δεν φέρουμε καμία ευθύνη. Στη συνέχεια πρέπει, τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του, ο άνθρωπος να βρεθεί στις κατάλληλες συνθήκες ώστε να «γεννήσει» ο ίδιος τον εαυτό του. Η δεύτερη αυτή γέννηση είναι συνειδητή επιλογή. Πήγε στη Λεγεώνα και η θητεία του εκεί ήταν ουσιαστικά ο καταλύτης μιας άλλης εσωτερικής διαδικασίας που άρχισε μέσα του να παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις.  Γι’ αυτό και λέει ότι ήταν το εκμαγείο που διαμόρφωσε αυτόν τον άνθρωπο.

– Στην ταινία λέει, επίσης, ότι αυτό που προσπαθούσε στη ζωή του ήταν να υπερβαίνει τις συνθήκες…

Όταν ο Γρηγόρης Λαμπράκης διάβασε τη «Λεγεώνα» εντυπωσιάστηκε και κάλεσε τον Μανιάτη να του κάνει το τραπέζι. Κάποια στιγμή, ο Λαμπράκης ρωτάει τον Μανιάτη πώς τα έκανε όλα αυτά και αν έχει καταλάβει τι έχει κάνει!!! Και ο Μανιάτης του απαντάει: «Προσπάθησα να μη λάβω υπόψη μου τις συνθήκες». Ενθουσιασμένος ο Λαμπράκης σηκώνεται όρθιος, τον αγκαλιάζει και του λέει: «Κι εγώ αυτό προσπαθώ να κάνω στη ζωή μου!». Αυτό έγινε λίγο πριν τον σκοτώσουν…

– Ενώ μεγάλωσε σε δεξιά οικογένεια συμπαθούσε τους αριστερούς, αλλά ήταν και πλατωνιστής… Γενικά ανένταχτος.

Είναι δύσκολο να κατατάξεις τον Μανιάτη, εξαιρετικά δύσκολο. Ήταν ένα ανοιχτό, καθαρό μυαλό που ακολουθούσε το δικό του δρόμο. Η «Λεγεώνα», με πρωτοβουλία του Γιάννη Θεοδωράκη, πρωτοδημοσιεύθηκε, το ’61, στους Δρόμους της Ειρήνης, το λαϊκό έντυπο της αριστεράς εκείνη την εποχή. Λίγο αργότερα ο Μανιάτης υπέγραψε και την ιδρυτική διακήρυξη των «Λαμπράκηδων». Θα ήταν όμως λάθος να πούμε ότι ήταν ένας άνθρωπος ταγμένος στην αριστερά και τους αγώνες της. Δεν ήταν αυτό ο Μανιάτης. Σαφώς και είχε κοινωνική ευαισθησία, έγνοια για όσα γίνονταν τότε, αλλά η σκέψη και οι προβληματισμοί του πήγαιναν πολύ παραπέρα.

– Διαφωνούσε και με τον τίτλο του βιβλίου του «Δραπέτευσα από τη Λεγεώνα των Ξένων». Θεωρούσε ότι είχε δραπετεύσει από παντού;

Ακριβώς. Το βιβλίο αυτό, την εποχή που βγήκε, έκανε πάταγο. Τον σημάδεψε. Ακόμη και σήμερα, όταν μιλάς για τον Μανιάτη, λες «ο λεγεωνάριος» για να σε καταλάβουν. Όμως ο ίδιος, αυτό το θεωρούσε βάρος, με την έννοια ότι είχε κάνει πολύ περισσότερα πράγματα στη ζωή του, με τα γραπτά και τη μουσική του. Γι’ αυτό έλεγε «δεν δραπέτευσα μόνο από τη Λεγεώνα, από παντού δραπέτευσα». Και είχε δίκιο.

– Η γραφή του ήταν πολύ δυνατή. Τον είχαν αποδεχθεί σπουδαίοι άνθρωποι των γραμμάτων της εποχής του. Και ξαφνικά η πορεία του ανακόπτεται. Ένα μεγάλο ταλέντο που χάθηκε στο αλκοόλ;

Κοιτάξτε, όλοι αυτοί οι μεγάλοι συγγραφείς δεν είναι κοινοί άνθρωποι. Κάτι τους βασανίζει, κάποιους δαίμονες έχουν μέσα τους, και ίσως αν δεν τους είχαν, δεν θα έγραφαν. Το να υπάρχει δηλαδή στη ζωή του το ποτό ή άλλα πάθη δεν είναι ασυνήθιστο. Σε πολλούς μεγάλους συγγραφείς τα συναντάμε αυτά. Όμως δεν μπορώ να πω ότι αν δεν μεσολαβούσε το πιοτό ο Μανιάτης θα εξακολουθούσε να γράφει τόσο σπουδαία. Και μιλάω για τα στοχαστικά του βιβλία. Και η «Λεγεώνα» είναι πολύ καλή, αλλά τα «στοχαστικά» του είναι άλλη ιστορία. Σχεδόν δεν πιστεύεις ότι έχουν γραφτεί από τον ίδιο άνθρωπο. Διαβάζοντάς τα, η απορία, το ερώτημα που είχα, ήταν μέχρι πού μπορεί να φτάσει το ανθρώπινο μυαλό. Το να φτάνει τόσο ψηλά είναι ύβρις και θα γκρεμιστεί, δε μπορεί να πάει παραπάνω. Αυτή η απορία, το πώς αυτός ο άνθρωπος, χωρίς καμία ιδιαίτερη τυπική εκπαίδευση (πήγε περίπου μέχρι Δευτέρα Γυμνασίου) καταφέρνει να γράψει τέτοια κείμενα, ήταν η βασική, κινητήρια δύναμη, για να πάω να τον γνωρίσω.

– Πόσο κράτησαν τα γυρίσματα;

Είχαμε εννέα συναντήσεις στη διάρκεια ενός μήνα, το καλοκαίρι του 2015. Τα επόμενα δύο χρόνια πήγαινα κάθε βδομάδα να πιούμε τον καφέ μου εγώ, το κρασί του εκείνος και να κουβεντιάσουμε σαν φίλοι, χωρίς κάμερες ή μαγνητόφωνα. Περίπου 80 τέτοιες συναντήσεις. Ήταν μια σημαντική μεταξύ μας προσέγγιση που με βοήθησε πάρα πολύ μετά, στο τι θα έβγαζα στην ταινία. Στα δύο αυτά χρόνια, σιωπηλά, εκκρεμούσε ανάμεσα μας το τι θα κάναμε. Δεν τολμούσα να προχωρήσω, δεν ήξερα πώς. Δεν είχα σκοπό να κάνω μια τυπική βιογραφία, ούτε ήθελα να μιλήσει κανείς άλλος γι’ αυτόν. Είχα μπροστά μου μια ξεχωριστή περίπτωση. Έναν άνθρωπο που πάλευε συνεχώς με τους δαίμονές του, μια συνείδηση σε διαρκή εγρήγορση και αυτοπυρπολούμενη.

– Η ταινία αφήνει μια μελαγχολία. Στο τέλος βλέπεις έναν άνθρωπο αυτοκαταστροφικό που έχει αφεθεί…

Δεν θα υπήρχε λογοτεχνία χωρίς τέτοιους χαρακτήρες. Όλοι έτσι είναι. Όταν τους συναντάς σ’ ένα βιβλίο συμπάσχεις, λυπάσαι, τον σπλαχνίζεσαι αυτόν τον άνθρωπο στη διαχρονική του τραγωδία. Όταν πρόκειται για ντοκιμαντέρ όμως, που έχεις το πρόσωπο μπροστά σου, σε προσγειώνει σε άλλη πραγματικότητα. Δε μπορώ να έχω τέτοια μελαγχολικά συναισθήματα για τον Μανιάτη, γιατί ό,τι είχε να δώσει το έδωσε. Τα υπόλοιπα είναι φιλολογίες.

– Ο τίτλος «Για χωρίς λόγους» πώς προέκυψε;

Το λέει ο ίδιος, ό,τι κάνει το κάνει για χωρίς λόγους. Δεν ζητήθηκε από πουθενά ούτε αυτή η ταινία να γίνει, ούτε ο Μανιάτης να κάνει αυτά που έκανε. «Για χωρίς λόγους» γίνεται συχνά η καλλιτεχνική δημιουργία. Λέει στην ταινία μια σπουδαία κουβέντα, ότι «η καλλιτεχνική δημιουργία είναι άμισθος πατριωτισμός». Ο ίδιος δίδασκε στο «Ευρετήριο» πάνω από 20 χρόνια χωρίς να παίρνει αμοιβή.

– Είχε μια εξωπραγματική εντιμότητα…

Είχε τις δικές του αρχές. Είπε «εγώ δεν θα δεχθώ από αυτό το κράτος σύνταξη». Και το έκανε. Πόσοι μπορούν να το κάνουν;

– Δεν πρόλαβε να δει την ταινία σας. Τι πιστεύετε ότι θα έλεγε εάν την έβλεπε;

Σίγουρα πάντως δεν θα έβγαινε έξω να ζητωκραυγάσει. Θα ήμουν πολύ ήσυχος μέσα μου αν δεν μου έλεγε τίποτα, αν μου έκανε μόνο ένα νεύμα. Νιώθω καλά σε σχέση με αυτήν την ταινία. Προσπάθησα να τιμήσω τη φιλία μας και όσα μοιραστήκαμε με τον Γιώργο, όσο μπορούσα κι όσο γινόταν. Στην ταινία βγαίνει ένας Μανιάτης, ο οποίος είναι πάρα πολλά πράγματα. Είναι, για τον καθένα μας, ό,τι έχει ανάγκη να πάρει. Λέω, και ελπίζω να μην ακούγεται εγωιστικό, ότι αυτό που βλέπετε είναι «ο κατά Ψυλλάκη Μανιάτης». Βλέπετε το κομμάτι του ανθρώπου αυτού που εμένα «μου μίλησε».

– Οι πρώτες σας σπουδές ήταν στο Πολυτεχνείο…

Έχει γίνει και αυτό, τελείωσα Ηλεκτρολόγος-Μηχανολόγος στο ΕΜΠ.

– Και μετά σκηνοθεσία, υπότροφος του γαλλικού κράτους;

Αφού τελείωσα το Πολυτεχνείο θεώρησα ότι δεν θα χρεωθώ σε όλη μου τη ζωή κάτι που δεν με αφορούσε. Δεν ήθελα να κάνω τον εργολάβο, ούτε τον μηχανικό. Πήγα στο Πολυτεχνείο, απλά επειδή μου άρεσαν πολύ τα μαθηματικά και η φυσικοχημεία. Συνηθιζόταν εκείνη την εποχή οι καλοί μαθητές να πηγαίνουν στο Πολυτεχνείο.

– Κάνατε κι εσείς μια δεύτερη γέννηση όπως λέει ο Μανιάτης;

Ας το πούμε κι έτσι, αλλά αυτό είναι μεγάλη κουβέντα…

– Στις ταινίες σας καταπιάνεστε με θέματα που «καίνε»…

Με προκαλούν οι άνθρωποι που ζουν οριακές καταστάσεις: οι άνθρωποι στο ψυχιατρείο, οι αντάρτες που κρύβονταν 15 χρόνια στα βουνά της Κρήτης, οι γιατροί του Νοσοκομείου Μεταξά που ασθένησαν και οι ίδιοι από καρκίνο… Άνθρωποι που έχουν φτάσει στα όριά τους και ξαναστοχάζονται την ίδια τους την ύπαρξη. Είναι διαχρονικές ιστορίες, δεν είναι κάτι επίκαιρο που θα το δεις σήμερα και αύριο θα το ξεχάσεις. Μπορώ να ασχοληθώ και με λιγότερο κραυγαλέα θέματα, πιο καθημερινά, αρκεί να με κεντρίσει ένα ιδιαίτερο διαχρονικό τους στοιχείο. Πάντα με ενδιέφεραν οι δύσκολες ανθρώπινες καταστάσεις και οι περιπέτειες της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά χωρίς καθόλου εισαγγελική διάθεση.

– Όσα συμβαίνουν αυτές τις μέρες -η αστυνομική καταστολή, η εισβολή στο σπίτι του Δ. Ινδαρέ κ.λπ.- τα παρακολουθείτε;

Όλα τα παρακολουθώ. Είμαι παιδί του Πολυτεχνείου, δε μπορώ να είμαι αδιάφορος. Εξοργίζομαι, δεν είναι δυνατόν να γυρνάμε τόσα χρόνια πίσω, σε τέτοιες αγριότητες. Και νομίζω ότι προσεχώς το χτύπημα θα είναι πολύ γενικότερο. Ζούμε μια «πρόβα τζενεράλε». Ο Δημήτρης Ινδαρές είναι ένα εξαιρετικό παιδί, από τους καλύτερους συναδέλφους και ούτε κατά διάνοια έχει σχέση με όλες αυτές τις χυδαιότητες που λέγονται. Παρόμοια πράγματα έχουν γίνει και σε άλλους, αλλά επειδή ήταν αντεξουσιαστές και αναρχικοί, δεν μαθεύτηκαν τόσο. Ξαναγίναμε η «καλή κοινωνία» στον μικροαστισμό της και σε όλη τη λοβιτούρα της. Ίσως αυτό είναι το όνειρό μας.

– Αυτή η κατάσταση θα μπορούσε να είναι θέμα ντοκιμαντέρ για εσάς;

Ας το κάνουν άλλοι, που μπορούν να το κάνουν και πολύ καλύτερα. Δεν με κεντρίζει, τόσο πολύ, η καθημερινή επικαιρότητα. Δεν έχω τηλεόραση σπίτι μου, είναι ένας κόσμος που δε με αφορά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν ενημερώνομαι. Νιώθω κι εγώ αγανάκτηση με όσα ζούμε, αλλά αυτό δεν με κινητοποιεί να κάνω ταινία με αυτό το θέμα. Αλλά και τα θέματα που κάνω, δεν θεωρώ ότι είναι απολιτικά. Ένας συνειδητός πολίτης είναι ό,τι πιο πολιτικό μπορούμε να έχουμε. Πολιτική δεν είναι μόνο το να ψηφίζεις κάθε τέσσερα χρόνια, αλλά και το τι κάνεις στην καθημερινή σου ζωή. Στην αρχή της ταινίας ο Μανιάτης λέει: «Αλλάζει τη ζωή, όποιος αλλάζει ζωή».

Μαριάννα Οικονόμου: «Είναι ντροπή τα όνειρα να στηρίζονται στην οικονομία»

Μαριάννα Οικονόμου: «Είναι ντροπή τα όνειρα να στηρίζονται στην οικονομία»

Συνέντευξη στο Μάριο Ζέτκι, πρωτοετή φοιτητή στο Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Διαχείρισης Πολιτισμικών Αγαθών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, στο πλαίσιο συνεργασίας του Ιδρύματος με το 6ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Ποιο το κίνητρο να δώσετε τον συγκεκριμένο τίτλο στην ταινία σας και με ποιον τρόπο οι τομάτες συνάντησαν τον Βάγκνερ, ένα ιθαγενές φυτό της Κεντρικής και Ανατολικής Αμερικής με τον Γερμανό συνθέτη;

Θα έλεγα ότι καθοριστικό ρόλο στην εμπλοκή μου με αυτή την ιστορία και με αυτούς τους ανθρώπους έπαιξε η ύπαρξη μιας παραδοξότητας, μιας απρόσμενης συνθήκης. Είναι αξιοσημείωτο ότι σε ένα μικρό χωριό του Θεσσαλικού κάμπου που χαρακτηρίζεται από εσωστρέφεια και απειλείται με αφανισμό λόγω της κρίσης, δύο άνδρες και πέντε γυναίκες, με πρωτοτυπία, χιούμορ, και σκληρή δουλειά τολμούν να αντιμετωπίσουν τις παγκόσμιες αγορές τροφίμων και καταφέρνουν απροσδόκητα αποτελέσματα. Ο τίτλος της
ταινίας αντικατοπτρίζει την ιδιαιτερότητα αυτών των ανθρώπων και της ιστορίας τους. Προέκυψε μια μέρα όταν οι δύο πρωταγωνιστές περπατώντας μέσα στα χωράφια και σχεδιάζοντας την κατανομή των καλλιεργειών, άρχισαν να συζητάνε για την επιρροή της μουσικής στα φυτά τους. Ο Βάγκνερ ήταν μια αυθόρμητη έμπνευση του Χρήστου, παραδοσιακού γεωργού του Θεσσαλικού
κάμπου. Μέχρι σήμερα δεν ξέρουμε πως του προέκυψε η ιδέα του Βάγκνερ, και αν όντως ο Γερμανός αυτός συνθέτης μίλησε στην ψυχή των ντοματών. Σημασία πάντως έχει ότι από τότε ο κάμπος γέμισε από μελωδίες και ο ορίζοντάς του σαν να μεγάλωσε για τους κατοίκους.

Δεδομένου ότι η ταινία είναι κοινωνικού περιεχομένου, ποιο είναι το μήνυμα που επιθυμείτε να μεταδώσετε στον δέκτη και κυρίως στην νέα γενιά;

Αυτό συνήθως το αφήνω στην ίδια την ταινία να το μεταδώσει καθότι ο καθένας συνδέεται και ταυτίζεται με την ιστορία και τους ‘χαρακτήρες’ με διαφορετικό τρόπο. Αυτό που εμένα με κινητοποίησε σε αυτή την μικρή τοπική ιστορία είναι η οικουμενική της διάσταση που αφορά στο κρίσιμο θέμα της γεωργίας και της βιωσιμότητας των μικρών αγροτικών κοινοτήτων παγκοσμίως, αλλά και σε ένα πιο ανθρώπινο επίπεδο, στην δύναμη των ανθρωπίνων σχέσεων, στο ρόλο της ποίησης και του χιούμορ στην ζωή μας και στην ανάγκη να επαναπροσδιορίζεται κανείς σε δύσκολους καιρούς. Προσπάθησα να κάνω μια ταινία που να είναι μια ωδή στον άνθρωπο που επιτρέπει στο μυαλό του να ξεφεύγει από τα τετριμμένα και τα γνώριμα, να ξεπερνάει τους φόβους του, να ονειρεύεται, να βουτάει στα απρόβλεπτα της ζωής και να μπλέκει την ζωή του με διαφορετικούς ανθρώπους.

«Είναι ντροπή τα όνειρα να στηρίζονται στην οικονομία». Μπορείτε να στηρίξετε αυτήν την άποψη που ειπώθηκε στα πλαίσια της ταινίας;

Όλο αυτό το εγχείρημα που παρουσιάζεται στην ταινία βασίζεται σε μια φιλοσοφία ζωής που δεν στηρίζεται αποκλειστικά στην οικονομία. Χρειάζεται μια συνολική άποψη για τη ζωή για να μπορέσει κανείς να επιχειρήσει πράγματα που υπερβαίνουν τα δεδομένα της οικονομίας στις καπιταλιστικές κοινωνίες. Για τον Αλέξανδρο, τον πρωταγωνιστή, η ζωή είναι ολόκληρη, εμπεριέχει σκληρή δουλειά αλλά και ποίηση, χιούμορ, χαρά, ανθρώπινες σχέσεις, προκλήσεις. Δεν είναι μόνο το κέρδος που μετράει, είναι σημαντικό να μείνει ζωντανό το χωριό, να έχουν εργασία οι λιγοστοί κάτοικοι, να μπορούν να συναντιούνται, να ανταλλάσσουν ιδέες και όνειρα και να έχει νόημα η ζωή τους. Για τον Αλέξανδρο και τις γυναίκες, ο Κολόμβος, ο Βάγκνερ, η λουλουδένια και οι τοπικές νύμφες είναι μέρος
της καθημερινότητάς τους, προσδίδουν νόημα στην ζωή τους και ώθηση να επιχειρήσουν καινούρια πράγματα. Έχει πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι στην προώθηση των προϊόντων τους στο εξωτερικό, η ‘ιστορία’ γύρω από τα προϊόντα τους αποδείχτηκε καθοριστικής σημασίας. Στην πορεία συνειδητοποίησαν ότι οι Παγκόσμιες Αγορές Τροφίμων πέρα από την ποιότητα, αναζητούν και ‘καλές ιστορίες’ που να πλαισιώνουν τα προϊόντα. Και κατ’ αυτό τον τρόπο η ιστορία γύρω από τις ντομάτες τους λειτούργησε σαν γέφυρα ανάμεσα στα δύο άκρα της παραγωγικής αλυσίδας.

Είναι εφικτό με τα σημερινά δεδομένα, η γεωργία να αποδειχθεί καταλυτικός παράγοντας για την οικονομία της χώρας;

Θα πρέπει να γίνουν μεγάλες τομές όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρωπαϊκή γεωργική πολιτική, για να μπορέσει η Ελλάδα να στηριχθεί και πάλι σε αυτόν τον πρωτογενή τομέα και να τον αναπτύξει. Οι φυσικές προϋποθέσεις υπάρχουν και είναι μοναδικές στην Ελλάδα. Το κλίμα και το χώμα παρέχουν ιδανικές συνθήκες για την ανάπτυξη μιας μεγάλης βιοποικιλότητας και η Ελλάδα με σωστό σχεδιασμό, επιτήρηση και εκπαίδευση των αγροτών θα μπορούσε να αποτελέσει το γεωργικό μποστάνι της Ευρώπης.

Μπορείτε να μας περιγράψετε τα συναισθήματά σας, ως σκηνοθέτης, που απορρέουν από την υπόθεση του έργου;

Στεναχώρια με τα κατάντια των χωριών μας, μεγάλη ανησυχία για το μέλλον της γεωργίας και των ποιοτικών γεωργικών προϊόντων, μεγάλη χαρά με το θάρρος και την πρωτοτυπία κάποιων ανθρώπων.

Το σενάριο της ταινίας προέκυψε από προσωπική σας εμπειρία ή από εμπειρίες άλλων ανθρώπων;

Προέκυψε παρακολουθώντας αυτούς τους ανθρώπους του χωριού για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.

Iara Lee: «Με συγκινούν και με κινητοποιούν τα ένστικτα και τα συναισθήματά μου»

Iara Lee: «Με συγκινούν και με κινητοποιούν τα ένστικτα και τα συναισθήματά μου»

Η συνέντευξη δόθηκε στον Τάσο Ανδρικόπουλο και την τοπική εφημερίδα Ελευθερία

Μια σημαντική προσωπικότητα στον χώρο του κινηματογράφου είναι η επίσημη καλεσμένη του 6ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου.

Ο λόγος για τη Βραζιλιάνα σκηνοθέτιδα και ακτιβίστρια Iara Lee, η οποία θα παρευρεθεί στην Καλαμάτα με αφορμή τέσσερα ντοκιμαντέρ της που θα προβληθούν στο αμφιθέατρο του Εργατικού Κέντρου Καλαμάτας «Θόδωρος Αγγελόπουλος». Παράλληλα θα διοργανώσει σεμινάριο για τους φοιτητές της Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας. Η σκηνοθέτιδα με βραζιλιάνικες-κορεάτικες ρίζες ζει στις ΗΠΑ. Εχει βραβευτεί σε πολλά διεθνή φεστιβάλ, ενώ υπήρξε επί σειρά ετών καλλιτεχνική διευθύντρια του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σάο Πάολο.

– Ποιος θα είναι ο ρόλος σας στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου;

Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Πελοποννήσου έχει υπάρξει σπουδαίος υποστηρικτής των ταινιών μου κατά το παρελθόν. Οπότε, όταν παρουσιάστηκε αυτή η ευκαιρία να παρευρεθώ προσωπικά στην Καλαμάτα και σε άλλες πόλεις της Πελοποννήσου ενθουσιάστηκα πολύ. Αυτή τη φορά, εκτός από το «παρών» που θα δώσω στις προβολές των ντοκιμαντέρ μου, θα εκθέσουμε μία συλλογή φωτογραφιών με θέμα την κλιματική αλλαγή από τον κινηματογραφιστή Vlad Sokhin. Αυτό το έκθεμα συνοδεύει την ταινία «Wantoks» για την κλιματική αλλαγή, η οποία γυρίστηκε στην Μελανησία των Σολομώντειων Νήσων. Επίσης θα ανήκω στην κριτική επιτροπή του φεστιβάλ, ενώ θα συμμετέχω προσωπικά σε διαλέξεις, όπου θα συζητηθεί η σημασία της ταινίας ως μέσου ενημέρωσης του κοινού για σημαντικά θέματα, καθώς και το πώς οι ταινίες μπορούν να κινητοποιήσουν τους νέους ανθρώπους.

– Μιλήστε μας για τα ντοκιμαντέρ σας που θα προβληθούν στο Φεστιβάλ. Θα μας περάσουν κάποια μηνύματα;

Είχα την δυνατότητα να επισκεφθώ αρκετές από τις πληγείσες (από την κλιματική αλλαγή) χώρες, στις οποίες οι πιο πολλοί άνθρωποι δύσκολα θα είχαν πρόσβαση, και έχω μάθει πολλά για τα κινήματα αντίστασης σε αυτές τις γωνιές του πλανήτη. Είναι εκπληκτικό να μπορείς να μοιράζεσαι ιστορίες για τα κατορθώματα αυτών των ακτιβιστών καλλιτεχνών και να επιτρέπεις στο κοινό να επισκέπτεται αυτά τα μέρη μέσω των ταινιών. Δημιουργώ προσωπικές ταινίες για τα ταξίδια μου και τα διδάγματα που αποκομίζω. Μέσω της δημοσιοποίησης των εμπειριών μου, ελπίζω να εμπνεύσω περισσότερους ανθρώπους να ενδιαφερθούν και να δράσουν. Είμαι ενθουσιασμένη που μπορώ να μοιραστώ κάποιες από τις τελευταίες μου ταινίες με το κοινό της Πελοποννήσου. Οι ταινίες μου που θα δείτε στην Καλαμάτα είναι οι εξής: “Η Ζωή Περιμένει: Το Δημοψήφισμα και η Αντίσταση στη Δυτική Σαχάρα”, “Η αγροτική οικολογία στην Μπουρκίνα Φάσο”, “Η επαναστατική τέχνη στην Μπουρκίνα Φάσο”, και τέλος, “Wantoks – Dance of Resilience in Melanesia”. Οι δύο πρώτες θα προβληθούν στις 22 Ιανουαρίου και οι δύο επόμενες στις 26.

– Με ποιο λαό έχετε έρθει πιο κοντά κατά τη διάρκεια των ταξιδιών σας;

Νιώθω πολύ κοντά με τους ανθρώπους της Μπουρκίνα Φάσο. Αυτή η μικρή περίκλειστη χώρα της Δυτικής Αφρικής αποτελεί καταφύγιο για μια δυναμική κοινότητα καλλιτεχνών και ενδιαφερόμενων πολιτών. Μέσα από την δύναμη των ανθρώπων και μιας μαζικής λαϊκής επανάστασης, απομάκρυναν τον πρώην πρόεδρο Μπλεζ Καμπαορέ, που παρέμενε στην εξουσία για 27 χρόνια. Αντιμετωπίζουν πολλές προκλήσεις, αλλά ακλόνητοι συνεχίζουν τον αγώνα τους με την ίδια ένταση. Σήμερα, αυτό το πνεύμα της αντίστασης είναι πιο δυνατό από ποτέ και διαπερνά κάθε έκφανση της ζωής. Πιστεύω πως η Μπουρκίνα Φάσο αποτελεί παράδειγμα όχι μόνο για την Αφρική αλλά και για τον υπόλοιπο κόσμο.

– Πόσο δύσκολο είναι να μην επηρεάζεται η ματιά του κινηματογραφιστή από το συναίσθημα παρακολουθώντας τις πραγματικές ζωές των άλλων σαν σκηνοθέτης;

Με συγκινούν και με κινητοποιούν τα ένστικτα και τα συναισθήματά μου. Σίγουρα στρέφομαι περισσότερο στο θυμικό παρά στο εγκεφαλικό κομμάτι του εαυτού μου. Αυτός είναι ο λόγος, που ενώ δημιουργώ φιλμ πολιτικού περιεχομένου, υπάρχει μία πραγματική έμφαση στις τέχνες και στον πολιτισμό. Σχεδόν πάντα νιώθω πως η στεγνή πολιτική ανάλυση δεν αγγίζει τις καρδιές και τα μυαλά των ανθρώπων, ενώ ένα ισχυρό τραγούδι, ποίημα ή φωτογραφία μπορεί να πετύχει πολύ περισσότερα, και ως προς την ερμηνεία μιας κατάστασης αλλά και προς την κινητοποίηση των ανθρώπων με περισσότερη συμπόνια και σύμπνοια.

– Τα ντοκιμαντέρ θεωρείτε πως λαμβάνουν την αποδοχή που τους πρέπει;

Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν συνδέσει τον όρο ντοκιμαντέρ με ένα μακρύ, βαρετό και μονότονο φιλμ, αλλά όλο και περισσότερο το μέσο αναζωογονείται. Πολλοί νέοι δημιουργοί μεταλλάσσουν το είδος σε μία καινοτόμο, ρηξικέλευθη έκφραση τέχνης. Θεωρώ ότι ο τρόπος με τον οποίο οι πληροφορίες μεταδίδονται είναι ίσης σημασίας με το ίδιο το περιεχόμενό τους. Ετσι, προσπαθώ να ενθαρρύνω τους νέους δημιουργούς να σκέφτονται αντισυμβατικά και να καινοτομούν ως προς το πώς επιλέγουν να πουν τις ιστορίες τους.

– Για τους Ελληνες τι άποψη έχετε; Βγάζουν καλή εικόνα στο εξωτερικό;

Αισθάνομαι ότι οι Ελληνες είναι αρκετά πολιτικοποιημένοι εξαιτίας των πολύ σημαντικών πολιτικών γεγονότων που έχουν βιώσει τα τελευταία χρόνια. Πιστεύω πως οι δυσκολίες μάς κάνουν πιο ευαίσθητους και συνειδητοποιημένους πολίτες. Ενώ πολλοί βλέπουν την Ελλάδα ως μία χώρα διακοπών και ξεκούρασης, εγώ την βλέπω ως μία χώρα αντίστασης – ένα μέρος όπου ενεργοί νέοι άνθρωποι αμφισβητούν το status quo (υπάρχουσα κατάσταση των πραγμάτων) και απαιτούν θετικές αλλαγές. Oπως οι άνθρωποι παντού στον κόσμο, έτσι και οι Ελληνες δεν ανέχονται άλλο τους διεφθαρμένους πολιτικούς, την κακοδιαχείριση και το υψηλό τίμημα που οι καθημερινοί άνθρωποι πληρώνουν εξαιτίας των κακομεταχειρίσεων από τους ισχυρούς.

– Εχετε σκεφτεί να γυρίσετε κάποιο ντοκιμαντέρ για το θέμα του προσφυγικού στη Μεσόγειο;

Ενθαρρύνω τους τοπικούς δημιουργούς που μπορούν να περάσουν περισσότερο χρόνο με τους πρόσφυγες και τις ιστορίες τους να κινηματογραφήσουν την κρίση. Οι πρόσφυγες εξαναγκάζονται να αυτοεξοριστούν, όχι επειδή το θέλουν, αλλά γιατί συνθήκες πέρα από τον έλεγχό τους, τους ωθούν να εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους. Εάν οι λαοί έχουν ανθρωπιά, οφείλουν να υποστηρίξουν τους πρόσφυγες και όχι να τους επαναπροωθούν πίσω στις διαλυμένες από τον πόλεμο χώρες τους. Είναι μία κρίση κολοσσιαίων διαστάσεων και ελπίζω ότι οι Ελληνες, παρά τις δυσκολίες που οι ίδιοι αντιμετωπίζουν, θα συνεχίσουν να έχουν χώρο στις καρδιές τους για ανθρώπους που είναι λιγότερο τυχεροί.

– Εχετε αντιμετωπίσει στο παρελθόν επικίνδυνες καταστάσεις στη δουλειά σας;

Λέγοντας την αλήθεια στους ισχυρούς, αυτόματα εκθέτουμε τους εαυτούς μας σε κινδύνους. Αυτή είναι η πραγματικότητα του να αμφισβητείς την καθεστηκυία τάξη. Η μειοψηφία των ανθρώπων που επωφελούνται από το υπάρχον καθεστώς των πραγμάτων δεν αρέσκεται στην αμφισβήτηση και στην ελευθερία του λόγου. Eτσι, δεν αναζητώ τον κίνδυνο, αλλά αντιλαμβάνομαι ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται στις πρώτες γραμμές της αντίστασης αναλαμβάνουν μεγάλα ρίσκα και κάνουν θυσίες για να υπερασπίσουν τα πιστεύω τους. Αναγνωρίζω ότι υπάρχουν κίνδυνοι που άπτονται του ακτιβιστικού κινηματογράφου. Προσωπικά, έχω φυλακιστεί, έχω εκδιωχθεί, μου έχουν ακυρώσει βίζες, έχω μπει σε μαύρες λίστες χωρών με αυταρχικά καθεστώτα, αλλά συνεχίζω με το ίδιο πάθος. Το 2010 για παράδειγμα, είχα εμπλακεί με την «Κίνηση για την Ελευθερία της Γάζας», μία μη βίαιη, ανθρωπιστική δράση, με σκοπό να σπάσει την παράνομη πολιορκία της Γάζας. Ξεκάθαρα γνωρίζαμε ότι υπήρχαν κίνδυνοι. Περιμέναμε συλλήψεις ή ακόμα και κακομεταχείριση. Αλλά αυτοί ήταν υπολογισμένοι κίνδυνοι, ήσσονος σημασίας σε σύγκριση με ό,τι αντιμετώπιζαν οι κάτοικοι της Γάζας σε καθημερινή βάση. Δεν περιμέναμε ότι η ισραηλινή κυβέρνηση θα απαντούσε με τέτοια βιαιότητα ώστε να οδηγήσει στον θάνατο εννέα επιβάτες στο καράβι που βρισκόμουν, το “Mavi Marmara”. Ηταν μία οδυνηρή εμπειρία.

– Πώς είναι η εμπειρία για κάποιον να ταξιδεύει και να εργάζεται παράλληλα; Είναι κάτι που θέλατε να το κάνετε από μικρή ηλικία;

Για μένα η ζωή και η δημιουργία ντοκιμαντέρ είναι ένα και το αυτό. Ταξιδεύω χωρίς διακοπές από τα 19 μου χρόνια. Ταξιδεύω για να μάθω και φτιάχνω φιλμ για να μοιραστώ αυτά που έμαθα. Ποτέ δεν αντιμετωπίζω τις καταστάσεις σαν ειδικός, αλλά σαν ένας περίεργος άνθρωπος που ανυπομονεί να κατανοήσει και να υποστηρίξει τους συνανθρώπους του.

– Ποιο είναι το μεγαλύτερο όνειρο ή φιλοδοξία σας σε σχέση με τη σκηνοθεσία και το σενάριο;

Ο τρόπος που φτιάχνω φιλμ δεν αφήνει χώρο για συγγραφή κειμένου. Αφήνω την ζωή να ξετυλιχτεί μπροστά στα μάτια μου και την καταγράφω. Πρόθεσή μου είναι να συλλάβω τις ρευστές στιγμές της καθημερινότητας. Δεν έχω μεγάλα όνειρα. Ενδιαφέρομαι περισσότερο να βαδίζω αργά αλλά σταθερά και να συμβάλλω σε κοινές προσπάθειες που γίνονται ο λόγος της ζωής μου. Μιας ζωής προσανατολισμένης στην προώθηση της ειρήνης με δικαιοσύνη και ενάντια σε όσους ωφελούνται από τους πολέμους, την κρατική τρομοκρατία, την επιχειρησιακή κακομεταχείριση, την μόλυνση του περιβάλλοντος και άλλες αδικίες. Ενδιαφέρομαι για τις μικρές ειλικρινείς στιγμές. Τον περισσότερο καιρό κινηματογραφώ ανθρώπους που δεν βρίσκονται στο φως της δημοσιότητας αλλά προωθούν το πνεύμα της αντίστασης με πυγμή και πάθος. Ενδιαφέρομαι για τις συλλογικές στιγμές, αντί για προσωποκεντρικά ντοκιμαντέρ όπου ένας άνθρωπος αναδεικνύεται ως ήρωας. Πιστεύω πως τα μεγάλα κατορθώματα χρειάζονται πολλούς.

– Υπάρχει κάποιος σκηνοθέτης ή σεναριογράφος που να αποτελεί πρότυπο για σας;

Τα τελευταία 25 χρόνια ήμουν τόσο απασχολημένη με την δημιουργία ντοκιμαντέρ οπότε οι περισσότερες σινε-γνώσεις μου προέρχονται από το κλασικό σινεμά. Αγαπάω τον Ταρκόφσκι και η ταινία που ολοκληρώνουμε τώρα («Παρακολουθώντας το Τσερνόμπιλ: εξερεύνηση και αποκάλυψη») είναι αφιερωμένη σε αυτόν. Επίσης μου αρέσει ο Κουροσάβα, ο Γκοντάρ και ο Τρυφώ. Αλλά υπάρχει και ο Βιτόριο Ντε Σίκα και τόσοι άλλοι ακόμα.

– Η τέχνη κατά τη γνώμη σας έχει όρια;

Πιστεύω ότι η ζωή του καλλιτέχνη μπορεί να αναπτυχθεί με πολλούς διαφορετικούς δρόμους – και θεωρώ πως είναι σημαντικό να ενθαρρύνουμε όλους τους ανθρώπους να βγάζουν προς τα έξω την καλλιτεχνική τους πλευρά. Η τέχνη μπορεί να λάβει πολλές μορφές, ό,τι ποιείται με παρουσία είναι τέχνη. Πιστεύω στην τέχνη του πλυσίματος πιάτων και στην τέχνη της τοποθέτησης πληροφοριών σε ένα λογιστικό φύλλο, καθώς και στην τέχνη της συγγραφής ενός καλού βιβλίου ή στην δημιουργία μιας καλής ταινίας. Εάν βάζεις την καρδιά, το μυαλό και την ψυχή σου σε ό,τι κάνεις, τότε είναι τέχνη. Και η ίδια η ζωή γίνεται τέχνη. Πιστεύω ότι ο τρόπος που ζεις και πολεμάς για τις αξίες σου είναι η καλύτερή σου τέχνη.

Η Iara Lee (Ponta Grossa, Brazil, 1966) είναι μια βραζιλιάνα κινηματογραφίστρια, σκηνοθέτης και ακτιβίστρια Κορεάτικης καταγωγής που δουλεύει στην Μέση Ανατολή και Αφρική. Η πιο πρόσφατη δουλειά της είναι μια σειρά από δύο ντοκιμαντέρ για την Μπουρκίνα Φάσο, που το ένα έχει θέμα την δημιουργική αντίσταση των καλλιτεχνών της χώρας (Burkinabè Rising: The Art of Resistance in Burkina Faso) και το άλλο την αντίσταση στην βιομηχανοποίηση της καλλιέργειας στη χώρα (Burkinabè Bounty: Agroecology in Burkina Faso). Και τα δύο ντοκιμαντέρ κυκλοφόρησαν το 2018. Άλλες τις δουλείες περιλαμβάνουν τα: Life Is Waiting: Referendum and Resistance in Western Sahara (2015), K2 and the Invisible Footmen (2015), The Kalasha and the Crescent (2013), The Suffering Grasses (2012), Cultures of Resistance (2010), Beneath the Borqa in Afghanistan (2002), Architettura (1999), Modulations: Cinema for the Ear (1998), Synthetic Pleasures (1995), and An Autumn Wind (1994). Το 2010 η Lee πήρε μέρος στο “Gaza Freedom Flotilla”, κατά τη διάρκεια του οποίου σκοτώθηκαν 9 ακτιβιστές και πολλοί ακόμη τραυματίστηκαν για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων από τις Ισραηλινές δυνάμεις. Η Lee είναι η δημιουργός του Cultures of Resistance Network Foundation (γνωστό και ως το Caipirinha Foundation) και υποστηρίκτρια της Greenpeace International, της Διεθνής Αμνηστίας, του Κέντρου των Συνταγματικών Δικαιωμάτων, της Επιτροπής των Δικαιωμάτων των Δημοσιογράφων και των Γιατρών Χωρίς Σύνορα και πολλών ακόμη οργανώσεων. 

Πάνος Δεληγιάννης: “Οι Ευτυχισμένοι Πρίγκιπες είναι πολιτική ταινία”

Πάνος Δεληγιάννης: “Οι Ευτυχισμένοι Πρίγκιπες είναι πολιτική ταινία”

Συνέντευξη στη Μαρία Νίκα για το 6o Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου

Αν στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου διαβάσετε ότι οι «Ευτυχισμένοι Πρίγκιπες» είναι κάποια παιδιά στο Ρίο ντε Τζανέιρο που ανεβάζουν μια θεατρική παράσταση, μη σκεφτείτε ότι η Βραζιλία είναι πολύ μακριά και ότι μάλλον το θέμα δε σας αφορά. Το πιο πιθανό είναι στο τέλος της προβολής να κλαίτε από συγκίνηση…

Στο ντοκιμαντέρ του, ο σκηνοθέτης Πάνος Δεληγιάννης ταυτίζει τον «Ευτυχισμένο Πρίγκιπα» του Όσκαρ Ουάιλντ με τη ζωή των παιδιών σε μια φαβέλα του Ρίο. Και φτιάχνει μια ταινία βαθιά ανθρώπινη και πολιτική που μπορεί να συγκινήσει κάθε θεατή σε όποια γωνιά του πλανήτη κι αν βρίσκεται. Το αποδεικνύουν άλλωστε και τα βραβεία που έχει πάρει μέχρι τώρα σε Ελλάδα, Ουγγαρία, Κολομβία και Νορβηγία.

Οι «Ευτυχισμένοι Πρίγκιπες» προβάλλονται τη Δευτέρα 20 Ιανουαρίου στις 5 το απόγευμα, στο αμφιθέατρο Θόδωρος Αγγελόπουλος του Εργατικού Κέντρου Καλαμάτας, στο πλαίσιο του 6ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου. Εκεί θα βρίσκεται και ο σκηνοθέτης, ο οποίος θα συνομιλήσει με το κοινό για την ταινία του. Λίγο νωρίτερα, αφού είδαμε τους «Ευτυχισμένους Πρίγκιπες», μιλήσαμε κι εμείς μαζί του.

(Η ταινία θα προβληθεί επίσης σε Γύθειο 18/1, Πάτρα, Τρίπολη, Άργος 20/1 και Ξυλόκαστρο 26/1.

Οι «πρίγκιπές» σας είναι πράγματι ευτυχισμένοι; Η ιστορία του Όσκαρ Ουάιλντ είναι υπέροχη αλλά θλιμμένη όσο και οι ζωές τους. Και το τέλος τόσο μελαγχολικό…

Οι πρίγκιπες της ταινίας μας σίγουρα πατάνε γερά στη γη. Ονειρεύονται, ελπίζουν, αισιοδοξούν, αλλά κάθε μέρα που περνάει στη φαβέλα, τούς αφήνει σημάδια. Ανασφάλεια, έλλειψη ελευθερίας, συμπλοκές, πυροβολισμοί, θάνατος. Μοιάζει με εμπόλεμη ζώνη, αλλά στην πραγματικότητα, σαν παιδιά, έχουν ελπίδα και όρεξη για τη ζωή και εισπράττουν πολλή αγάπη, στο σπίτι. Το θέατρο τους δίνει τρομερή δημιουργική διέξοδο και το έργο «μίλησε» βαθιά μέσα τους. Αισθάνθηκαν σαν να είχε γραφτεί για εκείνους. Όσο για το μελαγχολικό τέλος του, διαμορφώθηκε λίγο σε κάτι πιο αισιόδοξο για να αισθανθούν τα παιδιά όμορφα.

Ποια είναι η σχέση σας με τη Βραζιλία και πώς γεννήθηκε η ιδέα γι’ αυτήν την ταινία;

Η σχέση μου με τη Βραζιλία έχει υπάρξει εντελώς μεταφυσική. Γεννήθηκε με τη λατρεία μου για τη μουσική της από την εφηβική μου ηλικία. Ταξιδεύω εκεί γύρω στα είκοσι χρόνια, στο Salvador της Bahia, μιας σχεδόν αφρικανικής πολιτείας της, παίζοντας – μαθαίνοντας κρουστά, και στο Ρίο ντε Τζανέιρο με τις φαβέλες και την τόσο ιδιαίτερη γεωγραφία του, ψάχνοντας την ιστορία που θα μπορούσε να δώσει μια ενδιαφέρουσα ταινία. Οι «Ευτυχισμένοι Πρίγκιπες» ήταν η ιστορία που «μίλησε» κατ’ ευθείαν μέσα μου. Περιείχε ό,τι είχα στο μυαλό μου έως εκείνη τη στιγμή και ήθελα να καταγράψω για τη ζωή στη φαβέλα. Έτσι όταν έγινε η συνάντηση της senhora Yolanda – διευθύντριας του «Solar Meninos de Luz», αυτού του τόσο ιδιαίτερου σχολείου, στις φαβέλες Pavâo Pavâozinho και Cantagalo του Ρίο – με τον Σωτήρη Καραμεσίνη (που ζούσε ήδη στη Βραζιλία) και αποφασίστηκε εκείνος να κάνει θέατρο με τα παιδιά εκεί, το ένιωσα αμέσως. Πήρα το αεροπλάνο για το Ρίο ντε Τζανέιρο την επόμενη μέρα σχεδόν και με μια κάμερα συνέθεσα πρόχειρα μια πρώτη προσέγγιση της ιστορίας. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα ο, χρόνια φίλος και παραγωγός της ταινίας, Αργύρης Παπαδημητρόπουλος γοητεύτηκε επίσης από την ιστορία και με την ιδέα της σεναριογράφου Νατάσας Σέγκου, οι «Ευτυχισμένοι Πρίγκιπες» είχαν πια μια γερή βάση για μια όμορφη ταινία: το ομώνυμο παραμύθι του Όσκαρ Γουάιλντ, όπου περιγράφεται η φανταστική ιστορία του αγάλματος ενός πρίγκιπα που, όπως ο Ιησούς Λυτρωτής στο Ρίο, παρατηρεί από ψηλά τη ζωή που κυλάει στα πόδια του, τις ανισότητες, τη φτώχεια, το περιθώριο, την αδικία. Και είναι τόσο παρόμοια η ιστορία που γράφτηκε ογδόντα χρόνια πριν φτιαχτεί το άγαλμα του Χριστού, με τη σημερινή κατάσταση στη Βραζιλία και στις φαβέλες, που τα παιδιά, μαθητές – ηθοποιοί, γοητεύτηκαν αμέσως, δούλεψαν σκληρά με τους δασκάλους τους, «βούτηξαν» στο έργο και μας έδωσαν αυτό το καταπληκτικό αποτέλεσμα.

 

Αντιμετωπίσατε κινδύνους στη διάρκεια των γυρισμάτων; Θυμήθηκα τώρα ένα σχετικά πρόσφατο δημοσίευμα του «Βήματος»: «Ρίο ντε Τζανέιρο: Πέντε πολίτες σκοτώνει η αστυνομία καθημερινά».

Ο λόγος που καταφέραμε να κάνουμε γυρίσματα στη συγκεκριμένη φαβέλα, όπου δεν έχει ξαναγυριστεί ποτέ ταινία, ήταν το αίτημα της senhora Yolanda, της διευθύντριας του σχολείου, σε αστυνομία και bandidos, για να προστατευτούμε εμείς και τα παιδιά φυσικά. Μιας  γυναίκας υπέροχης, τολμηρής και τρομερά δοτικής, που νοιώθω πανευτυχής που την γνώρισα και που πρόφτασα και της έστειλα και είδε την ταινία λίγο πριν φύγει από τη ζωή. Παρ’ όλο που είχαμε την «προστασία της» λοιπόν -μιας και το σχολείο έχει μεγαλώσει γενιές και γενιές παιδιών της φαβέλας χωρίς διακρίσεις- και σε πολύ κοντινή απόσταση μόνιμα ένοπλους bandidos που μας παρακολουθούσαν (και ίσως πρόσεχαν), δεν ήταν λίγες οι φορές που βρεθήκαμε κοντά σε ανταλλαγές πυροβολισμών με την αστυνομία, με νεκρούς και τραυματίες, φέρνοντάς με σε μεγάλη αμηχανία με τους συνεργάτες μου. Βέβαια είχα τη μεγάλη τύχη να συνεργαστώ με ανθρώπους που με εμπιστεύονταν, κυρίως τη διευθύντρια φωτογραφίας Χριστίνα Μουμούρη και τον βοηθό της, Κώστα Μπάμπη, που αποδείχθηκαν παραπάνω από ικανοί και θαρραλέοι σε κάθε περίπτωση.

Τα παιδιά εκπλήσσουν με την εξυπνάδα, την ωριμότητα και την ευαισθησία τους, παρά τις άγριες συνθήκες στις οποίες διαβιώνουν. «Αγαπάμε τη φαβέλα αλλά μερικές φορές μας κάνει να κλαίμε» λέει ο μικρός στην ταινία. Μεγαλώνοντας ποια είναι η πορεία αυτών των χαρισματικών παιδιών;

Τα παιδιά αυτά που παρακολουθούν το μάθημα του θεάτρου είναι πανέξυπνα και ζουν τα μαθήματα σαν επαγγελματίες ηθοποιοί. Υπάρχει βέβαια η εξής συνθήκη στο ειδικό αυτό σχολείο: Διαβάζεις, είσαι επιμελής και δεκτικός; Έχεις την καλύτερη δωρεάν παιδεία και νοιάξιμο μέσα στη σκληρότερη φαβέλα του Ρίο, που εξαντλεί κάθε παιδαγωγικό μέσο. Δεν είσαι; Δεν υπάρχει περιθώριο, στο τέλος της χρονιάς, αν δεν τα καταφέρεις, φεύγεις και έρχεται ένα άλλο παιδί που το αναζητά και το χρειάζεται παραπάνω. Μαθαίνεις να προσπαθείς. Επίσης σοβαρό κριτήριο για να δεχθεί το σχολείο μαθητές είναι και η κακή οικογενειακή κατάσταση με συχνά παραδείγματα γονιών στη φυλακή, εξαρτημένων και μέλη συμμοριών. Η δουλειά που γίνεται όμως είναι τόσο εντυπωσιακή που σχεδόν πάνω από το 90% των αποφοίτων του σχολείου καταφέρνουν να μπουν σε ανώτερες σχολές και βρίσκουν εργασία και διέξοδο. Η ζωή βέβαια δεν είναι τόσο γενναιόδωρη σε όποια παιδιά αφεθούν και αφομοιωθούν από την άλλη, τη σκοτεινή μεριά της φαβέλας, το έγκλημα…

 

Μπήκατε και στα σπίτια των παιδιών. Οι γονείς τους πώς σας αντιμετώπισαν;

Ήταν στ’ αλήθεια πολύ συγκινητικό. Το ότι είχαμε το θάρρος και ανεβήκαμε με το συνεργείο στη φαβέλα και κινηματογραφήσαμε τα σπίτια και τη ζωή τους, εκτιμήθηκε ιδιαίτερα και τους εξέπληξε θετικά. Με τους περισσότερους από αυτούς άλλωστε γίναμε φίλοι και κρατάμε ακόμη επαφή. Οι πόρτες άνοιξαν διάπλατα χωρίς κανέναν ενδοιασμό, το ίδιο και οι καρδιές τους.

Θα χαρακτηρίζατε την ταινία σας «πολιτική»;

Η πρόθεση μου ήταν πάντα να δώσω μια ιδέα του τι σημαίνει να ζει κανείς στη φαβέλα, τους κατοίκους της οποίας η χώρα έχει εντελώς στην άκρη, εγκαταλελειμμένους. Από αυτή την άποψη, ναι, είναι εντελώς πολιτική. Ειδικά σήμερα, που πρόεδρος της Βραζιλίας είναι ο Μπολσονάρου, ένας πρώην στρατιωτικός της χούντας, που έχει κάνει ανά καιρούς στο παρελθόν δημόσια δηλώσεις, όπως «απεχθάνομαι τους μαύρους, τις γυναίκες, τους gay, τους κατοίκους της φαβέλας, τους φτωχούς…». Ακούγεται θλιβερό και είναι απορίας άξιο πώς έγινε πρόεδρος της χώρας ένας τόσο ακροδεξιός πολιτικός, αλλά έχει την εξήγηση του. Οι κάτοικοι του νότιου μέρους της Βραζιλίας, που κυρίως υποστήριξαν την εκλογή του, είναι λευκού χρώματος και συντηρητικοί. Επίσης ο κόσμος κουράστηκε πολύ από την άνοδο της εγκληματικότητας. Ακριβώς πριν την περίοδο του Μουντιάλ το 2014, και των Ολυμπιακών Αγώνων το 2016, είχε γίνει μια άτυπη συμφωνία μεταξύ κράτους και εγκλήματος για «ανακωχή», ώστε να γίνουν απρόσκοπτα τα δύο παγκόσμια αυτά μεγάλα events, κάτι που πρακτικά σήμαινε εγκατάσταση αστυνομικών τμημάτων στις φαβέλες και τάξη. Μόλις τελείωσαν αυτά, όμως, χάθηκε δυστυχώς κάθε έλεγχος στη Βραζιλία, με επακόλουθο την κατακόρυφη άνοδο της εγκληματικότητας και της διαφθοράς.

 

Μία από τις εκπαιδεύτριες της ομάδας λέει πως και η ίδια ζούσε τις ίδιες τραγικές συνθήκες στη φαβέλα ως παιδί και πως τίποτα δεν έχει αλλάξει 30 χρόνια μετά. Από το 2002 έως το 2016 η Βραζιλία είχε κυβέρνηση που θεωρείτο αριστερή. Ούτε τότε άλλαξε τίποτα;

Υπήρχαν μέτρα βοήθειας προς τους φτωχούς επί αριστερών κυβερνήσεων Λούλα και Ντίλμα. Η κατάσταση πριν από αυτούς ήταν πολύ χειρότερη, αλλά ο φτωχός κόσμος δεν επιβιώνει εύκολα και ο δημόσιος τομέας στη Βραζιλία είναι απίστευτα διεφθαρμένος. Απόδειξη πως οι αριστερές κυβερνήσεις «έπεσαν» υπό το βάρος σκανδάλων και  οι πρόεδροί τους είναι υπό δικαστική έρευνα, μαζί με τον επόμενο, δεξιό προεδρεύοντα, Τεμέρ. Πολιτικός ο οποίος διεκδίκησε να καταργήσει το Υπουργείο Πολιτισμού και μόλις μετά από μία ημέρα, που το ανακοίνωσε, το πήρε πίσω. Μερικούς μήνες μετά την υπηρεσιακή κυβέρνηση του Τεμέρ, έγιναν εκλογές και ήρθε το φαινόμενο Μπολσονάρου. Θα ήθελα να τονίσω επίσης πως η πλειοψηφία των ανθρώπων που ζουν στη φαβέλα, δεν είναι παραβατικοί και εγκληματίες. Είναι κανονικοί άνθρωποι, μεροκαματιάρηδες που η τύχη τους έφερε να ζουν εκεί και να μοιράζονται τη γειτονιά τους με τη μειονότητα των bandidos, που οπλοφορούν και κυρίως ασχολούνται με τη διακίνηση ναρκωτικών. Όταν η αστυνομία κάνει έφοδο για έλεγχο κάθε τόσο, ξέρουν πως θα υπάρξει μάχη, με ενδεχόμενους νεκρούς και τραυματίες και από τις δυο μεριές, κι έχουν μάθει να ζουν με αυτό. Γνωρίζουν την τύχη τους και δεν περιμένουν να αλλάξουν πολλά πράγματα και σίγουρα όχι προς το καλύτερο, ειδικά τώρα με τον νέο Πρόεδρο.

Η σοβαρότητα με την οποία τα παιδιά αφοσιώνονται στο ανέβασμα του έργου είναι συγκινητική. Μια θεατρική παράσταση αλλάζει τις ζωές των ανθρώπων;

Τελικά η καταπληκτική επιλογή του θεατρικού έργου από τη σεναριογράφο μας Νατάσα Σέγκου, μάλλον «μίλησε» λίγο πιο δυνατά στις καρδιές των παιδιών. Η αφοσίωση των θεατρικών δασκάλων επίσης είχε τόσο ισχυρό αντίκτυπο, που ταυτίστηκαν απόλυτα παίζοντας, και η διασκευή του έργου τα βρήκε να τραγουδούν ακόμη και με rap στίχους, νοιώθοντας μέρος του. Ναι, μπορώ να πω με σιγουριά πως το θέατρο «γιατρεύει» και ηθοποιούς και θεατές, με τρανταχτό παράδειγμα τους «Ευτυχισμένους Πρίγκιπες» και τη συγκίνηση που προκάλεσαν σε όλους εμάς τους εμπλεκόμενους στη δημιουργία τους.

 

Η ταινία σας έχει προβληθεί σε αρκετές χώρες. Η ιστορία μιας φτωχής βραζιλιάνικης κοινότητας μπορεί να αφορά τον υπόλοιπο κόσμο;

Πιστεύω πως αφορά τους πάντες και παντού. Φαίνεται στις προβολές. Όλοι έχουμε ένα παιδί μέσα μας που παρατηρεί και συμπάσχει. Το παιδί επίσης λέει πάντα την αλήθεια και αυτό το νοιώθει όποιος ζήσει την ταινία. Για μένα, αυτά τα παιδιά της ταινίας είναι ήρωες, έτσι τα ένοιωσα και τα κινηματογράφησα και εκεί ψηλά τα έχω πάντα.

Ξεφυλλίστε τον έντυπο κατάλογο του Φεστιβάλ

Κυκλοφόρησε αισίως και ο έντυπος κατάλογος του φεστιβάλ, και φέτος σε μορφή εφημερίδας η οποία θα διανέμεται δωρεάν. Εκεί θα βρείτε λεπτομέρειες για τις προβολές μαζί με τις περιλήψεις των ντοκιμαντέρ, τα σεμινάρια που έχουν προγραμματιστεί να γίνουν κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ καθώς και τα βιογραφικά των προσκεκλημένων της διοργάνωσης.

Αναζητείστε την εφημερίδα σε καταστήματα του κέντρου της Καλαμάτας, στο Κέντρο Δημιουργικού Ντοκιμαντέρ (Μπενάκη 11, Καλαμάτα) αλλά και στους χώρους υποδοχής όλων των αιθουσών προβολών στις πόλεις όπου φιλοξενείται το 6ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Πελοποννήσου.